21 Yüzyılın Sömürgeciliği Toplum Kırım — Cemal Şerik

Doğrudan savaşa dair bir aygıtın kullanıldığı herhangi bir el koyma ya da zor biçimi estetik olarak bize yeryüzünde meydana gelmiş bavaşlardan bir cepheyi sunar Savaşla akla gelen araçlar daha ne olabilir ki deriz Bunu söylememize anlam veren şey yalnızca tekniğin çok daha fazla dahil edilmesiyle şiddet uygulamada karşıt güce oranla avantajlı pozisyonlar elde etmenin hedeflenmesi değildir Savaş aygıtının klasik bütün yüzlerine dair resmim artık eskide kalmış olduğudur da Çünkü savaş bu güç yığılmasında akla gelebilecek elde ne varsa hepsini seferber etmeye dayalıdır Kazanma uğruna ne varsa neden feda edilmesin ki Ama her şeyin cephede kazanılmadığına ya da toplumun her hücresine kadar ele geçirilemediğine savaşan herkez yeterince ikna olmuştur Bu nedenle kaybetmeye olanak veren karşıda sert bir direnişe karşı gücün ekonomik ve daha işlevsel kullanılmasını ileri süren ve gittikçe gelişen bir akıl var Ve bu akıl daha görünmez daha kurnaz ve ince politikalarıyla sızmaya çalışıyor Bugün enformasyonun ekonominin bin bir uzantısı bu amaçla devreye sokulmaktadır Yoksa neden askeri yöntemlerle birlikte sosyal siyasal ekonomik sağlık eğitim vb birçok devlet manipülasyonuyla hedeflenen bir yeni toplum kırımcılıkla karşı karşıya olalım Özel savaş özelde Kürdistan coğrafyasında kırılmaya teslim alınmaya çalışılan tüm toplulukların doğrudan askeri olmayan yöntemlerle belki de bio iktidar düşünüldüğünde bütün politikalar birer güvenlik politikasıdır hangi araçlarla asimile edilmeye çalışıldığının mikro uygulamalarını ortaya koyar Sadece doğrultulan bir silah değil bir kalem gazete kitap sivil toplum kuruluşu kredi okul atölye baraj birer özel savaş politikası olabilir Ve o kendini her coğrafya kültür etnisite inanç farklılığına göre uyarlayabilir kıvraklıktadır