Abajur — Yavuz Adıgüzel

Uyanış Toplamışım havarileri karşıma Umut dağıtıyorum her birine Karanlıklarımı gizliyorum gözümde sahte parıltı İnanır gibi yaparlar ağızlarında gizli bir perde Yürüyorum çizgilere dokunmadan İçimdeki peygamberi susturmaya çalışıyorum Doğru şeyler düşlemek doğru gelmiyor artık Çelmesine yenik düştüm bir kırkayağın Elimizde mızrak üstümüz çıplak Bile bile göğüsleniyoruz bu yenilgiyi Seve seve feda ediyoruz yaşanılacak tüm anları Kör oldum sanıyorum meğerse ölmüşüm İçimi bir huzursuzluk kaplıyor Üzülüyorum çünkü biter sanmıştım Buraya bile getirmişim düşlerimi Yargılanıyorum fakat bir türlü karar verilemiyor hakkımda Havarilerime bakıyorum hepsi çıplak elleri boş ağızları yok İçimdeki peygamber gitmiş Bu kaçıncı uyanış bu kaçıncı yalnız kalış