Adım Agop Memleketim Tokat — Agop Arslanyan

Agop Arslanyan 1930 larda doğduğunda 1915 te yaşananlardan sonra Tokat ın Ermeni ahalisinin nüfusu büyük ölçüde azalmış okulları kiliseleri kapanmış o canlı sosyal yaşantıdan geriye soluk bir hayalden ve yaşama tutunmaya yarayan geleneklerden başka pek bir şey kalmamıştı Arslanyan daha on iki yaşında ailesini ardında bırakarak okumak için memleketinden ayrılıp pek çokları gibi İstanbul a göçse de yüreğinde doğduğu kente olan özlem hiç dinmedi Tokat Ermenilerinin bu son temsilcilerinin yaşantısı komşularıyla olan ilişkileri siyasi gelişmelerin gölgesinde hissettikleri korkuları sevinçleri tadına doyum olmaz yiyecekleri müzikleri eğlenceleri piknikleri zanaatları hep canlı renkli duygulu ayrıntılar olarak belleğinin bir köşesinde işli kaldı Adım Agop Memleketim Tokat bu anıların özlemin bugün artık yok olmuş farklı bir zaman dilimini kaydetme arzusunun dışavurumu Yüzyıl ortalarında bir Anadolu şehrinin zaman zaman eğlenceli hüzünlü ama hep içten hep sıcak hep samimi hikâyesini anlatan bu kitap diplomatik politik çekişmelerden uzak basit halk kitlelerinin yaşantısıyla örülmüş aşağıdan yazılmış bir tarihin meraklılarına göz kırpıyor

Agop Arslanyan 1930 larda doğduğunda 1915 te yaşananlardan sonra Tokat ın Ermeni ahalisinin nüfusu büyük ölçüde azalmış okulları kiliseleri kapanmış o canlı sosyal yaşantıdan geriye soluk bir hayalden ve yaşama tutunmaya yarayan geleneklerden başka pek bir şey kalmamıştı Arslanyan daha on iki yaşında ailesini ardında bırakarak okumak için memleketinden ayrılıp pek çokları gibi İstanbul a göçse de yüreğinde doğduğu kente olan özlem hiç dinmedi Tokat Ermenilerinin bu son temsilcilerinin yaşantısı komşularıyla olan ilişkileri siyasi gelişmelerin gölgesinde hissettikleri korkuları sevinçleri tadına doyum olmaz yiyecekleri müzikleri eğlenceleri piknikleri zanaatları hep canlı renkli duygulu ayrıntılar olarak belleğinin bir köşesinde işli kaldı Adım Agop Memleketim Tokat bu anıların özlemin bugün artık yok olmuş farklı bir zaman dilimini kaydetme arzusunun dışavurumu Yüzyıl ortalarında bir Anadolu şehrinin zaman zaman eğlenceli hüzünlü ama hep içten hep sıcak hep samimi hikâyesini anlatan bu kitap diplomatik politik çekişmelerden uzak basit halk kitlelerinin yaşantısıyla örülmüş aşağıdan yazılmış bir tarihin meraklılarına göz kırpıyor Tanıtım Bülteninden

Agop Arslanyan 1930 larda doğduğunda 1915 te yaşananlardan sonra Tokat ın Ermeni ahalisinin nüfusu büyük ölçüde azalmış okulları kiliseleri kapanmış o canlı sosyal yaşantıdan geriye soluk bir hayalden ve yaşama tutunmaya yarayan geleneklerden başka pek bir şey kalmamıştı Arslanyan daha on iki yaşında ailesini ardında bırakarak okumak için memleketinden ayrılıp pek çokları gibi İstanbul a göçse de yüreğinde doğduğu kente olan özlem hiç dinmedi Tokat Ermenilerinin bu son temsilcilerinin yaşantısı komşularıyla olan ilişkileri siyasi gelişmelerin gölgesinde hissettikleri korkuları sevinçleri tadına doyum olmaz yiyecekleri müzikleri eğlenceleri piknikleri zanaatları hep canlı renkli duygulu ayrıntılar olarak belleğinin bir köşesinde işli kaldı Adım Agop Memleketim Tokat bu anıların özlemin bugün artık yok olmuş farklı bir zaman dilimini kaydetme arzusunun dışavurumu Yüzyıl ortalarında bir Anadolu şehrinin zaman zaman eğlenceli hüzünlü ama hep içten hep sıcak hep samimi hikâyesini anlatan bu kitap diplomatik politik çekişmelerden uzak basit halk kitlelerinin yaşantısıyla örülmüş aşağıdan yazılmış bir tarihin meraklılarına göz kırpıyor

Nerede bağdan bağa akseden o musiki alemi nerede Hapap ın Osgihan emminnin odunun sesi nerede Santuri Onnik emminin şen şakrak oyun havaları nerede Efrem dayının yani Kemani Ethem in o nağmeli keman sesi hani nerede bağdan mis gibi mırmırik şarabının kokusu nerede gece yarıları mahzenlerde gizlice yapılan mis kokulu rakıların amberi diye anılan kaçak likörün Ellerindeki bakır kalaylı Tokat maşrapalarını toprağa gömülü küplerden doldurup Haydi ağalar iyiliğe deyip sıhhate afiyete içen o insanlar neden sessizliğe gömülmüş Hangi acı poyraz esip de seni böyle tarumar etmiş Rüya gibi şehirler gördüm İtalya da Po ovasını göz alabildiğine uzanan üzüm bağlarını gördüm Fransa da Burgonya yı o göz kamaştıran yeşillikleri gördüm ama hiçbiri Tokat ın yerini tutmadı Tokat denen bir avuç şehir kutsal kitapların Dicle ile Fırat ın ortasına yerleştirdiği cennetten daha güzeldi benim için Bir garip şarkı gibi içimde hep var oldu hep ona dair düşler kurdum O düşlerde gündoğumunda annemle birlikte kalkıp ineklerimizi çobana saldık ahırı itina ile temizledik bahçeye inip domates isot topladık akşam olunca sobadan mangala ateş çektik fosul kebabı yaptık babam pastırmaları fukara yaması gibi iri iri kesti kilere inip anamın kurduğu pazı hıyar lahana turşusunu tasa koydum elimdeki bakraca henüz kaynamakta olan daha sönmemiş üzüm şarabını mırmıriki doldurdum bir maşrapa da anamdan gizli kafama diktim Ne diyorsun deli oğlan Sen parmak kadar çocuksun bilirim ateş gibi oğlansın ama İstanbul da ateşini hemen söndürürler Allah saklasın devler ülkesinde bir cüce Öyle bir şehir ki tozu kalmaz insanın Neyse bak da ayağını sağlam basasın ki kaymayasın çünkü kayarsan kimse kolundan tutmaz Allah korusun bir tekme de onlardan yersin Büyük şehrin büyük derdi temizliği olduğu kadar da pisliği vardır Agop ben bütün dilleri severim Yahu senin anan da baban da aklı başında insanlar nasıl ola da parmak kadar bir çocuğu Her neyse yol görülmüş bir kere Ne derler giderim diye yol duymasın satarım diyemi duymasın Kafan çalışıyor bak ki iyice çalışsın

Agop Arslanyan 1930 larda doğduğunda 1915 te yaşananlardan sonra Tokat ın Ermeni ahalisinin nüfusu büyük ölçüde azalmış okulları kiliseleri kapanmış o canlı sosyal yaşantıdan geriye soluk bir hayalden ve yaşama tutunmaya yarayan geleneklerden başka pek bir şey kalmamıştı Arslanyan daha on iki yaşında ailesini ardında bırakarak okumak için memleketinden ayrılıp pek çokları gibi İstanbul a göçse de yüreğinde doğduğu kente olan özlem hiç dinmedi Tokat Ermenilerinin bu son temsilcilerinin yaşantısı komşularıyla olan ilişkileri siyasi gelişmelerin gölgesinde hissettikleri korkuları sevinçleri tadına doyum olmaz yiyecekleri müzikleri eğlenceleri piknikleri zanaatları hep canlı renkli duygulu ayrıntılar olarak belleğinin bir köşesinde işli kaldı Adım Agop Memleketim Tokat bu anıların özlemin bugün artık yok olmuş farklı bir zaman dilimini kaydetme arzusunun dışavurumu Yüzyıl ortalarında bir Anadolu şehrinin zaman zaman eğlenceli hüzünlü ama hep içten hep sıcak hep samimi hikâyesini anlatan bu kitap diplomatik politik çekişmelerden uzak basit halk kitlelerinin yaşantısıyla örülmüş aşağıdan yazılmış bir tarihin meraklılarına göz kırpıyor

Nerede bağdan bağa akseden o musiki âlemi nerede Hapap ın Osgihan emminin udunun sesi nerede Santuri Onnik emminin şek şakrak oyun havaları nerede Efrem dayının yani Kemani Ethem in o nağmeli keman sesi Hani nerede bağdan bağa mis gibi mırmırik şarabının kokusu nerede geceyarıları mahzenlerde gizlice yapılan mis kokulu rakıların amberi diye anılan kaçak likörün Ellerindeki bakır kalaylı tokat meşrapalarını topraağa gömülü küplerden doldurup Haydi ağalar iyiliğe deyip sıhhate afiyete içen o insanlar neden sessizliğe gömülmüş Hangi acı poyraz esip de seni böyle tarumar etmiş Rüya gibi şehirler gördüm İtalya da Po ovasını göz alabildiğine uzanan üzüm bağlarını gördüm Fransa da Burgonya yı o göz kamaştıran yeşillikleri gördüm Fransa da Burgonya yı o göz kamaştıran yeşillikleri gördüm ama hiçbiri Tokat ın yerini tutmadı Tokat denen o bir avuç şehir kutsal kitapların Dicle ile Fırat ın ortasına yerleştirdiği cennetten dah güzeldi benim için Bir garip şarkı gibi içimde hep var oldu hep ona dair düşler kurdum O düşlerde gündoğumunda annemle birlikte kalkıp ineklerimizi çobana saldık ahırı itina ile temizledik bahçeye inip domates isot topladık akşam olunca sobadan mangala ateş çektik fosul kebabı yaptık babam pastırmaları fukara yaması gibi iri iri kesti kilere inip anamın kurduğu pazı hıyar lahana turşusunu tasa koydum elimdeki bakraca henüz kaynamakla olan daha sönmemiş üzüm şarabını mırmıriki doldurdum bir maşrapa da anamdan gizli kafama diktim Ne diyorsun deli oğlan Sen parmak kadar çocuksun bilirim ateş gibi oğlansın ama İstanbul da ateşini hemen söndürürler Allah saklasın devler ülkesinde bir cüce Öyle bir şehir ki tozu kalmaz insanın Neyse bak da ayağını sağlam basasın ki kaymayasın çünkü kayarsan kimse kolundan tutmaz Allah korusun bir tekme de onlardan yersin Büyük şehrin büyük derdi temizliği olduğu kadar pisliği vardır Agop ben bütün delileri severim Yahu senin anan da baban da aklı başında insanlar nasıl ola da parmak kadar bir çocuğu Her neyse yol görülmüş bir kere Ne derler giderim diye yol duymasın satarım diye mal duymasın Kafan çalışıyor bak ki iyiye çalışsın

Agop Arslanyan 1930 larda doğduğunda 1915 te yaşananlardan sonra Tokat ın Ermeni ahalisinin nüfusu büyük ölçüde azalmış okulları kiliseleri kapanmış o canlı sosyal yaşantıdan geriye soluk bir hayalden ve yaşama tutunmaya yarayan geleneklerden başka pek bir şey kalmamıştı Arslanyan daha on iki yaşında ailesini ardında bırakarak okumak için memleketinden ayrılıp pek çokları gibi İstanbul a göçse de yüreğinde doğduğu kente olan özlem hiç dinmedi Tokat Ermenilerinin bu son temsilcilerinin yaşantısı komşularıyla olan ilişkileri siyasi gelişmelerin gölgesinde hissettikleri korkuları sevinçleri tadına doyum olmaz yiyecekleri müzikleri eğlenceleri piknikleri zanaatları hep canlı renkli duygulu ayrıntılar olarak belleğinin bir köşesinde işli kaldı Adım Agop Memleketim Tokat bu anıların özlemin bugün artık yok olmuş farklı bir zaman dilimini kaydetme arzusunun dışavurumu Yüzyıl ortalarında bir Anadolu şehrinin zaman zaman eğlenceli hüzünlü ama hep içten hep sıcak hep samimi hikâyesini anlatan bu kitap diplomatik politik çekişmelerden uzak basit halk kitlelerinin yaşantısıyla örülmüş aşağıdan yazılmış bir tarihin meraklılarına göz kırpıyor

Agop Arslanyan tarafından kaleme alınan Adım Agop Memleketim Tokat Aras Yayıncılık eseri olarak okurlarla buluşuyor Adım Agop Memleketim Tokat Agop Arslanyan Kitap Özeti Nerede bağdan bağa akseden o musiki âlemi nerede Hapapın Osgihan emminin udunun sesi nerede Santuri Onnik emminin şek şakrak oyun havaları nerede Efrem dayının yani Kemani Ethemin o nağmeli keman sesi Hani nerede bağdan bağa mis gibi mırmırik şarabının kokusu nerede geceyarıları mahzenlerde gizlice yapılan mis kokulu rakıların amberi diye anılan kaçak likörün Ellerindeki bakır kalaylı tokat meşrapalarını topraağa gömülü küplerden doldurup Haydi ağalar iyiliğe deyip sıhhate afiyete içen o insanlar neden sessizliğe gömülmüş Hangi acı poyraz esip de seni böyle tarumar etmiş Rüya gibi şehirler gördüm İtalyada Po ovasını göz alabildiğine uzanan üzüm bağlarını gördüm Fransada Burgonyayı o göz kamaştıran yeşillikleri gördüm Fransada Burgonyayı o göz kamaştıran yeşillikleri gördüm ama hiçbiri Tokatın yerini tutmadı Tokat denen o bir avuç şehir kutsal kitapların Dicle ile Fıratın ortasına yerleştirdiği cennetten dah güzeldi benim için Bir garip şarkı gibi içimde hep var oldu hep ona dair düşler kurdum O düşlerde gündoğumunda annemle birlikte kalkıp ineklerimizi çobana saldık ahırı itina ile temizledik bahçeye inip domates isot topladık akşam olunca sobadan mangala ateş çektik fosul kebabı yaptık babam pastırmaları fukara yaması gibi iri iri kesti kilere inip anamın kurduğu pazı hıyar lahana turşusunu tasa koydum elimdeki bakraca henüz kaynamakla olan daha sönmemiş üzüm şarabını mırmıriki doldurdum bir maşrapa da anamdan gizli kafama diktim Ne diyorsun deli oğlan Sen parmak kadar çocuksun bilirim ateş gibi oğlansın ama İstanbulda ateşini hemen söndürürler Allah saklasın devler ülkesinde bir cüce Öyle bir şehir ki tozu kalmaz insanın Neyse bak da ayağını sağlam basasın ki kaymayasın çünkü kayarsan kimse kolundan tutmaz Allah korusun bir tekme de onlardan yersin Büyük şehrin büyük derdi temizliği olduğu kadar pisliği vardır Agop ben bütün delileri severim Yahu senin anan da baban da aklı başında insanlar nasıl ola da parmak kadar bir çocuğu Her neyse yol görülmüş bir kere Ne derler giderim diye yol duymasın satarım diye mal duymasın Kafan çalışıyor bak ki iyiye çalışsın Yayınevi Aras Yayıncılık Yazar Agop Arslanyan Sayfa 223 Sayfa Kağıt 2 Hamur Boyut 13 00x20 00 cm Basım Yılı Temmuz 2017 Barkod 9789757265764 Kategori Anı Mektup Günlük Azınlıklar Etnik Sorunlar Türkiye ve Cumhuriyet Tarihi Yakın Tarih

Agop Arslanyan 1930 larda doğduğunda 1915 te yaşananlardan sonra Tokat ın Ermeni ahalisinin nüfusu büyük ölçüde azalmış okulları kiliseleri kapanmış o canlı sosyal yaşantıdan geriye soluk bir hayalden ve yaşama tutunmaya yarayan geleneklerden başka pek bir şey kalmamıştı Arslanyan daha on iki yaşında ailesini ardında bırakarak okumak için memleketinden ayrılıp pek çokları gibi İstanbul a göçse de yüreğinde doğduğu kente olan özlem hiç dinmedi Tokat Ermenilerinin bu son temsilcilerinin yaşantısı komşularıyla olan ilişkileri siyasi gelişmelerin gölgesinde hissettikleri korkuları sevinçleri tadına doyum olmaz yiyecekleri müzikleri eğlenceleri piknikleri zanaatları hep canlı renkli duygulu ayrıntılar olarak belleğinin bir köşesinde işli kaldı Adım Agop Memleketim Tokat bu anıların özlemin bugün artık yok olmuş farklı bir zaman dilimini kaydetme arzusunun dışavurumu Yüzyıl ortalarında bir Anadolu şehrinin zaman zaman eğlenceli hüzünlü ama hep içten hep sıcak hep samimi hikâyesini anlatan bu kitap diplomatik politik çekişmelerden uzak basit halk kitlelerinin yaşantısıyla örülmüş aşağıdan yazılmış bir tarihin meraklılarına göz kırpıyor