Adını Yalnızlık Koydum — Ercan İriş

Dağ başlarında hırçın hırçın akar gelir yüreğime oturur sızısı Fuzuli yi Baki yi Tevfik Fikret i saran edebi sis bu sızıyla birleşip sarar etrafımı İşte o an Tamam işte şimdi yazma zamanı geldi diye haykırır gönlümden bir ses Haykırışlar katlanılmaz hale gelince kalemle buluşurum Kimi mi anlatırım Seni onu ya da bir başkasını kısaca sesi sesine değmiş herkese anlatırım Onların mutluluklarını elemlerini tasavvurlarını umutlarını diyen şair bu eserinde sevda yolcularının umutlarını yalnızlığı yeni bir çağrışım oluşturacak manada ele almıştır Eseri okuyan her kişi eminiz ki kendi eteklerinde sararmış yaprakları gâh tebessüm ederek gâh hüzünlenerek anımsayacaktır