Afili Aforizma — Ramazan Musluoğlu

Arifin bilgeliğini terk ederek ve ihtişamın gürbüz esintisinden uzaklaşarak hüznün paslı kapısını aralıyorum Söz anahtarını yitirdi Artık incilerin hevesini kucaklayamam Kandili söndü tutulmaların Hal in halvetini işitiyorum Lakin yetişemem imdadına keşkelerin Bu dar geçitten içeri sığmaz sükût çığlıkları Geçiyorum Niyaz a âşık nergis kokularından ve terk ediyorum gülleri Yüreğimi kanatsın Şevk in dikenleri Gönlüm ki sükûta vurgun Öylesine bir ezgi işitmiyorum Yersiz sebepsiz kimsesiz Ey ilham üzerinden Aşk ile seslenen Sevgili Hiç in kimsesinden işit beni Mizanı hesapsız ve reçetesiz ilaçlardan bir söz Bir söz denizin mavisine özenen çakıl taşının özündeki firuze Ve bir söz söylemin ve söylevin sıhhatinden arınmış kelimelerin yargısıyla sızlanan Bu karanlık dergâhta mistik düşünceler ruhuma işliyor Tekil kalabalıklardan çoğul yalnızlıklara gönlümdeki sesle mutabık hecelere sesleniyorum Uzun yolculuklardan geriye kısa vecizli yorgunluklar bıraktım Yalnız tek hecede takılı kaldım Hutbesi sönük minberin hüznüne vuruldum Ve şimdi durgun yorgunluğumdan içeri beş diken sancısı