Analar Babalar ve Yeryüzü Yankısı — Mustafa Söğüt

Serçe dedim Serçe şimdi bizi bu mevkiden başka bir mevkiye en kısa zamanda en bizimle birlikte enlere sığan kollarınla nasıl götürebilirsin Yapamazmış Anam böyle yerde uzanırken nasıl kaçabilirim seninle uzak diyarlara dedi Dedim kaçmıyoruz Hâlâ buradayız ama bir nebze ayrılıyoruz içimize işlediğimiz şu korkudan Olmaz dedi Hep böyle inatçıdır Ona bırak artık şu inadı bizim ellerimizde kan var bizi bulurlar dedim Niçin aranıyoruz niçin ellerimizi uzatmıyoruz onların ellerine dedi Dedim şu ellerimi ancak dua ederken Allah a açarım bir de senin ellerine dokunmak için ellerimi uzatırım Terliyor dedi Terliyor imiş ellerim Korkudan mı yoksa korkmamaktan mı Bilmem dedi İnsan her şeyi bilirmiş ama bildiği şeyi cesurca diyemezmiş dedim Dedi yine hangi dilden çaldın bu üstümüze yakışmayan sözleri dedi Dedi dedim dedi dedim Ne çok konuşmuşuz bunu dedim Biz dedi biz konuşmasak mahvoluruz dedi Niçin dedim Baksana ne hâle geldik seninle bakışırken dedi Sıkılmıştım Sus dedim Bir daha dedi deme dedim Sustu