Anarşizm Üzerine Yazılar II — Luigi Fabbri

Anarşizm Üzerine Yazılar ın ikinci cildinde Luigi Fabbri anarşizmi tanıtmaktan çok ona yöneltilen itirazlarla sistemli biçimde hesaplaşır Metin ağırlıklı olarak Bir Sosyaliste Mektuplar başlığı altında ilerler ve doğrudan demokratik parlamenter sosyalizme hitap eder Bu ciltte Fabbri nin temel savı şudur Anarşizm sosyalizmin karşıtı değil onun en tutarlı ve tamamlanmış biçimidir Mülkiyetin toplumsallaştırılmasını savunup devleti parlamentoyu ve hukuki zorlamayı korumak içsel bir çelişkidir Parlamento kim tarafından kullanılırsa kullanılsın otorite üretir bu nedenle özgürlük devlet aracılığıyla değil ancak devletin aşılmasıyla mümkün olabilir Kitapta özellikle üç yaygın iddia hedef alınır Birincisi anarşizmin bireyci olduğu suçlamasıdır Fabbri anarşizmin tarihsel olarak her zaman kolektif sınıf temelli ve örgütlü olduğunu bireyci anarşizmin geç ortaya çıkmış marjinal ve çoğu zaman edebî bir eğilimden ibaret bulunduğunu gösterir Gerçek anarşist gelenek Bakunin Kropotkin Malatesta çizgisinde gelişen sosyalist anarşizmdir İkincisi anarşizmin ütopik olduğu iddiasıdır Fabbri ye göre anarşizm insanlığın ahlaken kusursuzlaşacağı uzak bir geleceğe ertelenmiş bir hayal değildir Aksine karşılıklı yardım dayanışma ve doğrudan eylem yoluyla şimdiden kurulan bir özgürleşme sürecidir Henüz hazır değiliz düşüncesi fiilen otoriteyle uzlaşmanın ideolojik gerekçesidir Üçüncüsü ise uzlaşmazlık eleştirisidir Fabbri anarşist uzlaşmazlığın hoşgörüsüzlük değil ilkesel tutarlılık olduğunu savunur Amaç özgürlükse kullanılan araçların da özgürlükle uyumlu olması gerekir bu nedenle otoriter yöntemlerle özgür bir toplum kurulamaz Sonuç olarak Anarşizm Üzerine Yazılar ın ikinci cildi anarşizmi yumuşatan erteleyen ya da parlamenter sosyalizme eklemleyen yaklaşımlara karşı açık bir sınır çizer Anarşizmi sosyalizmin radikal bir sapması değil onun mantıksal ve ahlaki sonucu olarak konumlandırır

Anarşizm Üzerine Yazılar I temelde anarşizmin tarihsel siyasal ve ahlaki çerçevesini iki farklı ama birbirini tamamlayan düzlemde ortaya koyan bir derlemedir İlk bölümde yer alan Andrea Costa nın 1877 tarihli Enternasyonal den G Nicotera ya Açık Mektup u anarşizmi devlet parlamento ve hukuk düzeni karşısında konumlandıran sert bir polemik metni olarak işlev görür Burada anarşizm gizli örgütlenmelere ya da dar komplolara indirgenmez aksine kitlelerin açık biçimde örgütlenmesine dayanan mülkiyetin sınıf ayrıcalıklarının ve siyasal iktidarın reddi üzerinden tanımlanan bir toplumsal dönüşüm fikri olarak sunulur Devletin özgürlük ve düzen söylemiyle baskıyı nasıl birlikte yürüttüğü hukukun fiilen ayrıcalıklı sınıfların çıkarını koruduğu ve proletaryanın sistematik biçimde siyasal alanın dışına itildiği vurgulanır böylece anarşizmin yalnızca siyasal değil aynı zamanda etik bir itiraz olduğu gösterilir Cildin ikinci ana hattını oluşturan Luigi Fabbri ye ait Önleyici Karşı Devrim metni ise faşizmin yükselişini anarşist bir tarihsel analizle ele alır Faşizm burada rastlantısal bir sapma ya da geçici bir taşkınlık olarak değil savaşın kapitalist krizin ve devlet şiddetinin sürekliliği içinde ortaya çıkan örgütlü bir karşı devrim biçimi olarak yorumlanır Fabbri resmî devlet aygıtı ile yasadışı şiddet pratikleri arasındaki geçirgenliği faşizmin tarihsel köklerini ve benzer örneklerini göstererek açımlar Bu analiz baskının özgürlük hareketlerini ortadan kaldırmak yerine çoğu zaman onları güçlendirdiği tezine dayanır Sonuçta ilk cilt anarşizmi tarihî bir mücadele geleneği ve modern otoriterlik biçimlerine karşı hâlâ geçerliliğini koruyan ideolojik bir konum olarak ele alır

Anarşizm Üzerine Yazılar I temelde anarşizmin tarihsel siyasal ve ahlaki çerçevesini iki farklı ama birbirini tamamlayan düzlemde ortaya koyan bir derlemedir İlk bölümde yer alan Andrea Costa nın 1877 tarihli Enternasyonal den G Nicotera ya Açık Mektup u anarşizmi devlet parlamento ve hukuk düzeni karşısında konumlandıran sert bir polemik metni olarak işlev görür Burada anarşizm gizli örgütlenmelere ya da dar komplolara indirgenmez aksine kitlelerin açık biçimde örgütlenmesine dayanan mülkiyetin sınıf ayrıcalıklarının ve siyasal iktidarın reddi üzerinden tanımlanan bir toplumsal dönüşüm fikri olarak sunulur Devletin özgürlük ve düzen söylemiyle baskıyı nasıl birlikte yürüttüğü hukukun fiilen ayrıcalıklı sınıfların çıkarını koruduğu ve proletaryanın sistematik biçimde siyasal alanın dışına itildiği vurgulanır böylece anarşizmin yalnızca siyasal değil aynı zamanda etik bir itiraz olduğu gösterilir Cildin ikinci ana hattını oluşturan Luigi Fabbri ye ait Önleyici Karşı Devrim metni ise faşizmin yükselişini anarşist bir tarihsel analizle ele alır Faşizm burada rastlantısal bir sapma ya da geçici bir taşkınlık olarak değil savaşın kapitalist krizin ve devlet şiddetinin sürekliliği içinde ortaya çıkan örgütlü bir karşı devrim biçimi olarak yorumlanır Fabbri resmî devlet aygıtı ile yasadışı şiddet pratikleri arasındaki geçirgenliği faşizmin tarihsel köklerini ve benzer örneklerini göstererek açımlar Bu analiz baskının özgürlük hareketlerini ortadan kaldırmak yerine çoğu zaman onları güçlendirdiği tezine dayanır Sonuçta ilk cilt anarşizmi tarihî bir mücadele geleneği ve modern otoriterlik biçimlerine karşı hâlâ geçerliliğini koruyan ideolojik bir konum olarak ele alır

Anarşizm Üzerine Yazılar ın ikinci cildinde Luigi Fabbri anarşizmi tanıtmaktan çok ona yöneltilen itirazlarla sistemli biçimde hesaplaşır Metin ağırlıklı olarak Bir Sosyaliste Mektuplar başlığı altında ilerler ve doğrudan demokratik parlamenter sosyalizme hitap eder Bu ciltte Fabbri nin temel savı şudur Anarşizm sosyalizmin karşıtı değil onun en tutarlı ve tamamlanmış biçimidir Mülkiyetin toplumsallaştırılmasını savunup devleti parlamentoyu ve hukuki zorlamayı korumak içsel bir çelişkidir Parlamento kim tarafından kullanılırsa kullanılsın otorite üretir bu nedenle özgürlük devlet aracılığıyla değil ancak devletin aşılmasıyla mümkün olabilir Kitapta özellikle üç yaygın iddia hedef alınır Birincisi anarşizmin bireyci olduğu suçlamasıdır Fabbri anarşizmin tarihsel olarak her zaman kolektif sınıf temelli ve örgütlü olduğunu bireyci anarşizmin geç ortaya çıkmış marjinal ve çoğu zaman edebî bir eğilimden ibaret bulunduğunu gösterir Gerçek anarşist gelenek Bakunin Kropotkin Malatesta çizgisinde gelişen sosyalist anarşizmdir İkincisi anarşizmin ütopik olduğu iddiasıdır Fabbri ye göre anarşizm insanlığın ahlaken kusursuzlaşacağı uzak bir geleceğe ertelenmiş bir hayal değildir Aksine karşılıklı yardım dayanışma ve doğrudan eylem yoluyla şimdiden kurulan bir özgürleşme sürecidir Henüz hazır değiliz düşüncesi fiilen otoriteyle uzlaşmanın ideolojik gerekçesidir Üçüncüsü ise uzlaşmazlık eleştirisidir Fabbri anarşist uzlaşmazlığın hoşgörüsüzlük değil ilkesel tutarlılık olduğunu savunur Amaç özgürlükse kullanılan araçların da özgürlükle uyumlu olması gerekir bu nedenle otoriter yöntemlerle özgür bir toplum kurulamaz Sonuç olarak Anarşizm Üzerine Yazılar ın ikinci cildi anarşizmi yumuşatan erteleyen ya da parlamenter sosyalizme eklemleyen yaklaşımlara karşı açık bir sınır çizer Anarşizmi sosyalizmin radikal bir sapması değil onun mantıksal ve ahlaki sonucu olarak konumlandırır

Anarşizm Üzerine Yazılar ın ikinci cildinde Luigi Fabbri anarşizmi tanıtmaktan çok ona yöneltilen itirazlarla sistemli biçimde hesaplaşır Metin ağırlıklı olarak Bir Sosyaliste Mektuplar başlığı altında ilerler ve doğrudan demokratik parlamenter sosyalizme hitap eder Bu ciltte Fabbri nin temel savı şudur Anarşizm sosyalizmin karşıtı değil onun en tutarlı ve tamamlanmış biçimidir Mülkiyetin toplumsallaştırılmasını savunup devleti parlamentoyu ve hukuki zorlamayı korumak içsel bir çelişkidir Parlamento kim tarafından kullanılırsa kullanılsın otorite üretir bu nedenle özgürlük devlet aracılığıyla değil ancak devletin aşılmasıyla mümkün olabilir Kitapta özellikle üç yaygın iddia hedef alınır Birincisi anarşizmin bireyci olduğu suçlamasıdır Fabbri anarşizmin tarihsel olarak her zaman kolektif sınıf temelli ve örgütlü olduğunu bireyci anarşizmin geç ortaya çıkmış marjinal ve çoğu zaman edebî bir eğilimden ibaret bulunduğunu gösterir Gerçek anarşist gelenek Bakunin Kropotkin Malatesta çizgisinde gelişen sosyalist anarşizmdir İkincisi anarşizmin ütopik olduğu iddiasıdır Fabbri ye göre anarşizm insanlığın ahlaken kusursuzlaşacağı uzak bir geleceğe ertelenmiş bir hayal değildir Aksine karşılıklı yardım dayanışma ve doğrudan eylem yoluyla şimdiden kurulan bir özgürleşme sürecidir Henüz hazır değiliz düşüncesi fiilen otoriteyle uzlaşmanın ideolojik gerekçesidir Üçüncüsü ise uzlaşmazlık eleştirisidir Fabbri anarşist uzlaşmazlığın hoşgörüsüzlük değil ilkesel tutarlılık olduğunu savunur Amaç özgürlükse kullanılan araçların da özgürlükle uyumlu olması gerekir bu nedenle otoriter yöntemlerle özgür bir toplum kurulamaz Sonuç olarak Anarşizm Üzerine Yazılar ın ikinci cildi anarşizmi yumuşatan erteleyen ya da parlamenter sosyalizme eklemleyen yaklaşımlara karşı açık bir sınır çizer Anarşizmi sosyalizmin radikal bir sapması değil onun mantıksal ve ahlaki sonucu olarak konumlandırır

Anarşizm Üzerine Yazılar I temelde anarşizmin tarihsel siyasal ve ahlaki çerçevesini iki farklı ama birbirini tamamlayan düzlemde ortaya koyan bir derlemedir İlk bölümde yer alan Andrea Costa nın 1877 tarihli Enternasyonal den G Nicotera ya Açık Mektup u anarşizmi devlet parlamento ve hukuk düzeni karşısında konumlandıran sert bir polemik metni olarak işlev görür Burada anarşizm gizli örgütlenmelere ya da dar komplolara indirgenmez aksine kitlelerin açık biçimde örgütlenmesine dayanan mülkiyetin sınıf ayrıcalıklarının ve siyasal iktidarın reddi üzerinden tanımlanan bir toplumsal dönüşüm fikri olarak sunulur Devletin özgürlük ve düzen söylemiyle baskıyı nasıl birlikte yürüttüğü hukukun fiilen ayrıcalıklı sınıfların çıkarını koruduğu ve proletaryanın sistematik biçimde siyasal alanın dışına itildiği vurgulanır böylece anarşizmin yalnızca siyasal değil aynı zamanda etik bir itiraz olduğu gösterilir Cildin ikinci ana hattını oluşturan Luigi Fabbri ye ait Önleyici Karşı Devrim metni ise faşizmin yükselişini anarşist bir tarihsel analizle ele alır Faşizm burada rastlantısal bir sapma ya da geçici bir taşkınlık olarak değil savaşın kapitalist krizin ve devlet şiddetinin sürekliliği içinde ortaya çıkan örgütlü bir karşı devrim biçimi olarak yorumlanır Fabbri resmî devlet aygıtı ile yasadışı şiddet pratikleri arasındaki geçirgenliği faşizmin tarihsel köklerini ve benzer örneklerini göstererek açımlar Bu analiz baskının özgürlük hareketlerini ortadan kaldırmak yerine çoğu zaman onları güçlendirdiği tezine dayanır Sonuçta ilk cilt anarşizmi tarihî bir mücadele geleneği ve modern otoriterlik biçimlerine karşı hâlâ geçerliliğini koruyan ideolojik bir konum olarak ele alır

Anarşizm Üzerine Yazılar I temelde anarşizmin tarihsel siyasal ve ahlaki çerçevesini iki farklı ama birbirini tamamlayan düzlemde ortaya koyan bir derlemedir İlk bölümde yer alan Andrea Costa nın 1877 tarihli Enternasyonal den G Nicotera ya Açık Mektup u anarşizmi devlet parlamento ve hukuk düzeni karşısında konumlandıran sert bir polemik metni olarak işlev görür Burada anarşizm gizli örgütlenmelere ya da dar komplolara indirgenmez aksine kitlelerin açık biçimde örgütlenmesine dayanan mülkiyetin sınıf ayrıcalıklarının ve siyasal iktidarın reddi üzerinden tanımlanan bir toplumsal dönüşüm fikri olarak sunulur Devletin özgürlük ve düzen söylemiyle baskıyı nasıl birlikte yürüttüğü hukukun fiilen ayrıcalıklı sınıfların çıkarını koruduğu ve proletaryanın sistematik biçimde siyasal alanın dışına itildiği vurgulanır böylece anarşizmin yalnızca siyasal değil aynı zamanda etik bir itiraz olduğu gösterilir Cildin ikinci ana hattını oluşturan Luigi Fabbri ye ait Önleyici Karşı Devrim metni ise faşizmin yükselişini anarşist bir tarihsel analizle ele alır Faşizm burada rastlantısal bir sapma ya da geçici bir taşkınlık olarak değil savaşın kapitalist krizin ve devlet şiddetinin sürekliliği içinde ortaya çıkan örgütlü bir karşı devrim biçimi olarak yorumlanır Fabbri resmî devlet aygıtı ile yasadışı şiddet pratikleri arasındaki geçirgenliği faşizmin tarihsel köklerini ve benzer örneklerini göstererek açımlar Bu analiz baskının özgürlük hareketlerini ortadan kaldırmak yerine çoğu zaman onları güçlendirdiği tezine dayanır Sonuçta ilk cilt anarşizmi tarihî bir mücadele geleneği ve modern otoriterlik biçimlerine karşı hâlâ geçerliliğini koruyan ideolojik bir konum olarak ele alır

Anarşizm Üzerine Yazılar ın ikinci cildinde Luigi Fabbri anarşizmi tanıtmaktan çok ona yöneltilen itirazlarla sistemli biçimde hesaplaşır Metin ağırlıklı olarak Bir Sosyaliste Mektuplar başlığı altında ilerler ve doğrudan demokratik parlamenter sosyalizme hitap eder Bu ciltte Fabbri nin temel savı şudur Anarşizm sosyalizmin karşıtı değil onun en tutarlı ve tamamlanmış biçimidir Mülkiyetin toplumsallaştırılmasını savunup devleti parlamentoyu ve hukuki zorlamayı korumak içsel bir çelişkidir Parlamento kim tarafından kullanılırsa kullanılsın otorite üretir bu nedenle özgürlük devlet aracılığıyla değil ancak devletin aşılmasıyla mümkün olabilir Kitapta özellikle üç yaygın iddia hedef alınır Birincisi anarşizmin bireyci olduğu suçlamasıdır Fabbri anarşizmin tarihsel olarak her zaman kolektif sınıf temelli ve örgütlü olduğunu bireyci anarşizmin geç ortaya çıkmış marjinal ve çoğu zaman edebî bir eğilimden ibaret bulunduğunu gösterir Gerçek anarşist gelenek Bakunin Kropotkin Malatesta çizgisinde gelişen sosyalist anarşizmdir İkincisi anarşizmin ütopik olduğu iddiasıdır Fabbri ye göre anarşizm insanlığın ahlaken kusursuzlaşacağı uzak bir geleceğe ertelenmiş bir hayal değildir Aksine karşılıklı yardım dayanışma ve doğrudan eylem yoluyla şimdiden kurulan bir özgürleşme sürecidir Henüz hazır değiliz düşüncesi fiilen otoriteyle uzlaşmanın ideolojik gerekçesidir Üçüncüsü ise uzlaşmazlık eleştirisidir Fabbri anarşist uzlaşmazlığın hoşgörüsüzlük değil ilkesel tutarlılık olduğunu savunur Amaç özgürlükse kullanılan araçların da özgürlükle uyumlu olması gerekir bu nedenle otoriter yöntemlerle özgür bir toplum kurulamaz Sonuç olarak Anarşizm Üzerine Yazılar ın ikinci cildi anarşizmi yumuşatan erteleyen ya da parlamenter sosyalizme eklemleyen yaklaşımlara karşı açık bir sınır çizer Anarşizmi sosyalizmin radikal bir sapması değil onun mantıksal ve ahlaki sonucu olarak konumlandırır

Anarşizm Üzerine Yazılar ın ikinci cildinde Luigi Fabbri anarşizmi tanıtmaktan çok ona yöneltilen itirazlarla sistemli biçimde hesaplaşır Metin ağırlıklı olarak Bir Sosyaliste Mektuplar başlığı altında ilerler ve doğrudan demokratik parlamenter sosyalizme hitap eder Bu ciltte Fabbri nin temel savı şudur Anarşizm sosyalizmin karşıtı değil onun en tutarlı ve tamamlanmış biçimidir Mülkiyetin toplumsallaştırılmasını savunup devleti parlamentoyu ve hukuki zorlamayı korumak içsel bir çelişkidir Parlamento kim tarafından kullanılırsa kullanılsın otorite üretir bu nedenle özgürlük devlet aracılığıyla değil ancak devletin aşılmasıyla mümkün olabilir Kitapta özellikle üç yaygın iddia hedef alınır Birincisi anarşizmin bireyci olduğu suçlamasıdır Fabbri anarşizmin tarihsel olarak her zaman kolektif sınıf temelli ve örgütlü olduğunu bireyci anarşizmin geç ortaya çıkmış marjinal ve çoğu zaman edebî bir eğilimden ibaret bulunduğunu gösterir Gerçek anarşist gelenek Bakunin Kropotkin Malatesta çizgisinde gelişen sosyalist anarşizmdir İkincisi anarşizmin ütopik olduğu iddiasıdır Fabbri ye göre anarşizm insanlığın ahlaken kusursuzlaşacağı uzak bir geleceğe ertelenmiş bir hayal değildir Aksine karşılıklı yardım dayanışma ve doğrudan eylem yoluyla şimdiden kurulan bir özgürleşme sürecidir Henüz hazır değiliz düşüncesi fiilen otoriteyle uzlaşmanın ideolojik gerekçesidir Üçüncüsü ise uzlaşmazlık eleştirisidir Fabbri anarşist uzlaşmazlığın hoşgörüsüzlük değil ilkesel tutarlılık olduğunu savunur Amaç özgürlükse kullanılan araçların da özgürlükle uyumlu olması gerekir bu nedenle otoriter yöntemlerle özgür bir toplum kurulamaz Sonuç olarak Anarşizm Üzerine Yazılar ın ikinci cildi anarşizmi yumuşatan erteleyen ya da parlamenter sosyalizme eklemleyen yaklaşımlara karşı açık bir sınır çizer Anarşizmi sosyalizmin radikal bir sapması değil onun mantıksal ve ahlaki sonucu olarak konumlandırır