Aralık — Muharrem Zengin

Karanlığa teslim olmuş bir şehre güneş her asırda haramdır İnce ve kırılgandı kadın Lal olmalıydı konuşmayı unutan kaba adam Oysa adı gökyüzünü süslüyor Gece karanlığına bir güneş gibi doğmalıydı kadın Zifiri karanlık içime süzülüyor Ne acı ki ölüm yardan daha da yakın Yetersiz kalıp anlayamadığı şeyler var aklın Paslı gönüller yalan sevmelerle dolu Elbette anlatamadığın şeyler var saklın İnsan kendi seçer gideceği yolu Sevilmek yakışır amma sevmemek değil hakkın Kimine siyah kimine beyaz Kimine çöl sıcağı kimine kuru ayaz Bilemezsin nedeni anlayamazsın da Sevdiğini diyemezsin lakin saklayamazsın da Ne sevme diyebilirsin ne de sev Uçurumun yamacında sonsuzluğu düşünür Atlayamazsın da Korkak diyecekler ardından Aldırma sen Biz iki sıkı dostuz aslında Ölüm ve ben