Ardımdan Ağlama — Fatmatüzzehra Babürşah

Geceleri daha karanlıktır kayıp insanların duvarları daha soğuk Hep kar yağar kayıp çocukların ikliminde Işığını yitirmiş insanların zifiri karanlıktadır gözleri açıkken bile Yitik bir karanlıktır belki ölümün rengi siyah Zifiri bir siyah Dibe vurmuş bir yalnızlıkta her daim deşilmeye hazır bir yaradır hicran her daim taze Acıları yüreklerine yapışmış ızdıraplı kalplerdir artık onlar yaman çaresizliklerde tüm umut ışıkları sönen Apansız fırtınalarda savrulan yoksunluk ta kaybolanların hikayesi Diğer yarısını kaybetmiş bedenler başka başka düşlerde üşürken kolay değildir aynalarla yüzleşmek Kolay değildir ardından ağlamamak Ağlayamamak

Geceleri daha karanlıktır kayıp insanların duvarları daha soğuk Hep kar yağar kayıp çocukların ikliminde Işığını yitirmiş insanların zifiri karanlıktadır gözleri açıkken bile Yitik bir karanlıktır belki ölümün rengi siyah Zifiri bir siyah Dibe vurmuş bir yalnızlıkta her daim deşilmeye hazır bir yaradır hicran her daim taze Acıları yüreklerine yapışmış ızdıraplı kalplerdir artık onlar yaman çaresizliklerde tüm umut ışıkları sönen Apansız fırtınalarda savrulan yoksunluk ta kaybolanların hikayesi Diğer yarısını kaybetmiş bedenler başka başka düşlerde üşürken kolay değildir aynalarla yüzleşmek Kolay değildir ardından ağlamamak Ağlayamamak