Ardışık Sayıklamalar — Bilal Kızmaz

Eğer hiçi Bir kimse diye kabul görecek olursanız Hiç e kimseyim Önsözüm Onsuzluktur Her şiirim Bir Sayıklama Yenilmek İçin Savaşırdı İnsan Her sözün dul bir yalnızlığa sarıldığı aşkı yaşar mı insan özünde Yaşadım Her gece nikâhlandığım bir hatıradan sabahın ilk ışıklarıyla boşandım Söken her şafak çalan her kapı hayal kırıklığına uğradığım bir sonun kahramanlığını yaptı bu hikâyede Hep bilenlerden oldum mutluluğu ama bildiğime cahil kesilmeyi seçtim o yok diye Yarın öteleyip durduğum bir eylemdi fiilen Resmen sustum Yarsızlık dedim arsızlığıma verdiler yazgımı Telefonlarımdaki cevapsız aramalar mesaj kutusu yollar insanlar onu kaçırıp durdu benden Hüsrana en yakışık adımlarla vardım Dönmeyeceğinden umarsız bekleyebilmiştim onu ve artık saat aşkı acı geçiyordu Alnımda biriken terin aksine aklım titretecek kadar üşütüyordu içimi Görmeliyim dedim En azından çabalamalıydım Bir mücadeleydi aşk yırtık yerlerinden yüreğimin yılmaz cepheler açtığım Onu görünce de yenilmek için savaştığım Evet Yenilmek için savaşırdı insan namlunun ucunda aşkı bulunca Kurşun sıkmak da neymiş Doğrultur silahı kendine Ama dur diyecek kadar cesur değildir sevdiği Bir umut tetikte bekler parmak yâr çoktan ateşlemişken elindekini Ardışık sayıklamalar bırakmıştır düşlerine O yüreksizliğiyle barışıktır artık sen ise küskünlüğünle Gitmiştir Ve öyle başlamıştır bu hikâye Bilal Kızmaz

Şemsiye tutan bakışlarınaYağmurlu olan benim gözlerimEğer hiçiHiç e kimseyim Önsözüm Onsuzluktur Her şiirimBir Sayıklama Yenilmek için yaşardı insan Bir kimse diye kabul görecek olursanız Her sözün dul bir yalnızlığa sarıldığı aşkı yaşar mı insan özünde Yaşadım Her gece nikâhlandığım bir hatıradan sabahın ilk ışıklarıyla boşandım Söken her şafak çalan her kapı hayal kırıklığına uğradığım bir sonun kahramanlığını yaptı bu hikâyede Hep bilenlerden oldum mutluluğu ama bildiğime cahil kesilmeyi seçtim o yok diye Yarın öteleyip durduğum bir eylemdi fiilen Resmen sustum Yarsızlık dedim arsızlığıma verdiler yazgımı Telefonlarımdaki cevapsız aramalar mesaj kutusu yollar insanlar onu kaçırıp durdu benden Hüsrana en yakışık adımlarla vardım Dönmeyeceğinden umarsız bekleyebilmiştim onu ve artık saat aşkı acı geçiyordu Alnımda biriken terin aksine aklım titretecek kadar üşütüyordu içimi Görmeliyim dedim En azından çabalamalıydım Bir mücadeleydi aşk yırtık yerlerinden yüreğimin yılmaz cepheler açtığım Onu görünce de yenilmek için savaştığım Evet Yenilmek için savaşırdı insan namlunun ucunda aşkı bulunca Kurşun sıkmak da neymiş Doğrultur silahı kendine Ama dur diyecek kadar cesur değildir sevdiği Bir umut tetikte bekler parmak yâr çoktan ateşlemişken elindekini Ardışık sayıklamalar bırakmıştır düşlerine O yüreksizliğiyle barışıktır artık sen ise küskünlüğünle Gitmiştir Ve öyle başlamıştır bu hikâye Bilal Kızmaz