Arıcık

Arıcık inanamadı gözlerine Yok yok hayır düş değildi bu O soğuk kış günlerinin açlık düşleri değildi Kovanın deliğinde ışık görmüştü Işık vurmuştu kovanın içine Ya bu koku bu koku Arıcık çok iyi tanıyordu bu kokuyu Bu koku bahar kokusu ıtır kokusu papatya kokusu akasya kokusuydu Çok uzaklardan geliyordu bu koku Bütün kış ölümle kalım arasında uyuyan arılar birer birer canlanıyorlar Koşuyorlar deliğe Bir an önce uçmak bir an önce çiçeklere kavuşmak bir an önce doymak için