Arzu İle Kamber Gül Mevsimine Uyanmak — Necdet Ekici

Arzu uzun kirpikli sürmeli gözlerini ormanın yeşilinden alıp ayak uçlarına düşürdüğünde yanaklarının alev alev yandığını hissetti İçinde kafesten uçan kuş şaşkınlığı vardı Ya da henüz tomurcuğa duran bir gülün kaş ile göz arasında koparılış ürpertisi Yaprağa düşen ilk çiydi bu Yüreğindeki kıpırtıları duyar gibi oldu Bütün yıldızları gözlerine taşıdı Gönlünde binlerce çiçeğin bahara uyanışını farketti Gökyüzünün başka rengi de varmış bildi Vakitsiz gül açar mı Kendini yokladı Hayır bu isyan değildi öfke değildi Yeniden utandı kızardı bencilleşti Paylaşmayı nefret kıldı Yüreğinin sesini dili söylemeye varmadı Kamber ismi dudaklarında bir tebessüm olarak kaldı Arzu artık dalgın bir kızdı