Aşk ve Acı — Yunus Karaçöl

Âşık oldum efendim Çocuğun dudaklarından dökülen kelime ürkek bir kuşun kanat çırpışı kadar narindi Bu yaşta mı çocuk dedi yaşlı adam sesi yorgun bir dağın taşlarını andırıyordu Evet efendim Öyleyse şimdiden keskin bir ayrılığın soğuğuna hazırlan diye karşılık verdi adam gözleri geçmişin karanlık kuyularını anımsatan bir hüzünle doluydu Neden ama efendim O da beni seviyor Kalbime dokunan bir ışık gibi Çocuk dedi adam bakışları bir mezar taşının sessizliği kadar ağırdı eğer o da seni seviyorsa ayrılığın açtığı yara daha derin olacak Sev elbet sev ama unutma sevmek demek aynı zamanda acıyı bağrına davet etmektir Peki nereden biliyorsun ayrılık olacağını Belki de kavuşuruz Adam acı bir tebessümle başını salladı Şimdiye dek gerçekten sevip de kavuşabilen birini gördün mü Çocuk sustu Hiç O halde dedi yaşlı adam sesi geceyi yaran bir rüzgâr gibi keskinleşmişti yüreğini her türlü fırtınaya hazır tut