Aşkta Kazanan Kim — İlknur Çoruh

Bu sabah kan çanağı tutmuş uykulu gözlerle seni andım Herkesten uzak yolumuz uzun bak Okşanan umutlarım çamura bulanmış bir yönde sağa sola savruluyor gibi Oysa bir defa güneşe karşı sırt çevirmiş omuz omuza vermiş olabilirdik Şu yalnızlığın kentinde yağmurun altında Derin bir uykuya dalmak isteseydik Bugün bana bilmediğim bir şey öğretebilirsin Kulaklarımın yanında tuttuğum kelimeleri fısıldayabilirsin Son kez bir anıya ve sana ait Kayda değer bir şarkı duymak isterken Bugün de istedim bizim için dünya gülsün Yalanmış Ben sadece acıyan yaralarım bedenimde iz bırakmaya başlarken Kanayan umutlar inşa ettim üzerine

Bu satırların sonunda ondan bahsedeceksin ve koca bir baş harfi kalacak satırlarında Ne kadar çabalasan da yüreğinden silemeyeceksin onu her gün daha fazla özleyeceksin belki de nefret edeceksin Nedenini bilemeyeceksin kendine kızacaksın çok tuhaf olacaksın kan kaybından giden bir yaralı gibi bakacaksın o güzel yüzüne fazlasını yapamayacaksın korkacaksın ama olmayacak bakmak yetmeyecek salon gelecek gözlerinin önüne eskiler diyecek olmaz boşver unut diyecek Sen de değişeceksin en az onun kadar değişeceksin sen her gün zehirlenir olacaksın aşka güvenemez olacaksın kendine ve tek dostun ruhuna sığınacaksın inancın kalmasa da her şeye susar olacaksın çünkü anlamsız gelecek çünkü aşka dair ne konuşuluyorsa isteksiz başlayacaksın her cümleye çaresizliğinle baş başa kalacaksın Aşka inanamam deme bir gün inanacaksın bir gün biri seni bulacak yaşanmışlıklarından dolayı korkacaksın Ben hep şuna inandım Allah bazı insanları bazı insanların hayatlarına sebepsiz yere mutluluklar katsın diye gönderirmiş sende aşka inanacaksın belki üzüldüğün şeylere bakıp güleceksin Küsme aşka belki bir daha kaybetmezsin

Bu satırların sonunda ondan bahsedeceksin ve koca bir baş harfi kalacak satırlarında Ne kadar çabalasan da yüreğinden silemeyeceksin onu her gün daha fazla özleyeceksin belki de nefret edeceksin Nedenini bilemeyeceksin kendine kızacaksın çok tuhaf olacaksın kan kaybından giden bir yaralı gibi bakacaksın o güzel yüzüne fazlasını yapamayacaksın korkacaksın ama olmayacak bakmak yetmeyecek salon gelecek gözlerinin önüne eskiler diyecek olmaz boşver unut diyecek Sen de değişeceksin en az onun kadar değişeceksin sen her gün zehirlenir olacaksın aşka güvenemez olacaksın kendine ve tek dostun ruhuna sığınacaksın inancın kalmasa da her şeye susar olacaksın çünkü anlamsız gelecek çünkü aşka dair ne konuşuluyorsa isteksiz başlayacaksın her cümleye çaresizliğinle baş başa kalacaksın Aşka inanamam deme bir gün inanacaksın bir gün biri seni bulacak yaşanmışlıklarından dolayı korkacaksın Ben hep şuna inandım Allah bazı insanları bazı insanların hayatlarına sebepsiz yere mutluluklar katsın diye gönderirmiş sende aşka inanacaksın belki üzüldüğün şeylere bakıp güleceksin Küsme aşka belki bir daha kaybetmezsin

Bu sabah kan çanağı tutmuş uykulu gözlerle seni andım Herkesten uzak yolumuz uzun bak Okşanan umutlarım çamura bulanmış bir yönde sağa sola savruluyor gibi Oysa bir defa güneşe karşı sırt çevirmiş omuz omuza vermiş olabilirdik Şu yalnızlığın kentinde yağmurun altında Derin bir uykuya dalmak isteseydik Bugün bana bilmediğim bir şey öğretebilirsin Kulaklarımın yanında tuttuğum kelimeleri fısıldayabilirsin Son kez bir anıya ve sana ait Kayda değer bir şarkı duymak isterken Bugün de istedim bizim için dünya gülsün Yalanmış Ben sadece acıyan yaralarım bedenimde iz bırakmaya başlarken Kanayan umutlar inşa ettim üzerine