Aspa Hana — Feyza Zaim

Aspa Hana nın Sonunda gölgelerden sıyrılıp çıkmıştı insanım Göllerini içindeki aydınlığa çevirmişti tüm kâinatı orada seyretmişti diyerek masalının özsuyunu insanlara sunmasından hemen sonra Derken suskunluk oldu yeniden Ah o suskunluk ânı hiç olmasaydı çığlığıyla insanın kırılgan kuru kavruk bir kabuğa dönüşmesine gösterdiği tepki insanoğlunun içsel aydınlanmadan dışarlıklı bir tapınıma yönelmesine başka deyişle bir akarsuyla bir insanın doğumunu ve bir gizi paylaşması yerine ona boyun eğmeyi kabullenmesine bir ağıttır sanki ister Maya ister Hatti ister Gitano isterse Mohikan olsun insanın doğasına yabancılaşmadığı suyla ateşle rüzgârla kardeş olduğu O yalansız duru ilk Yitik evren e yeniden bakmaya çağırıyor bizi şiirsel masalında Aspa Hana Alova