Avlunun Uğultusu — Fatma Şengil Süzer

Ağır adımlarla çıktı dedesinin odasından sizi burada bırakıyorum dedi hepiniz burada kalın birbirinizi ağlatın Bozkırda yıldızlı bir gecede çıplak ayaklarına ince taşlar bata bata yürüdü Alıç ağacının dibine çöktü Kırkbirinci geceydi gözleri sabit bir noktada geceler boyu dışarı baktığı pencerede O odada bıraktıklarından biri diğerlerinin arasından sıyrılıp billür berrak geliverir mi diye bekledi Bekledi ki biri gerçekten gelsin bu gelen onun cevabı olsun boşuna yola düşmedin yapayalnız ve korkuyla boşuna titremedin desin Kalbinden korkma desin o kalp ki aşkı alır kapısından o kalp ki Sükut Aşktan ötesi