Azabın Romanı — Yüce Işıl

Pavyonun patronu derhal olaya müdahale ederken Nuri yi üç beş koruma dışarı çıkarıp pavyonun huzurunu bozmaktan yargılayıp tekme tokat dövdü Nuri her darbe yiyişinde her çektiği acıda Cemre ye tecavüz edişinin diyetini ödüyormuşcasına kendini daha iyi hissetti Gece yarısı biraz biraz bahar kokmaya başlamıştı tıpkı doğa gibi insanın da bütün canlı dürtüleri ayağa kalkar Nuri yediği dayaktan bir halk kahramanı kadar onurluydu Kendine kahramandır kimileri kimse bilmese de onlar bu tip kahramanlıklarla beslenirler varlıklarını o zaman anlamlı bulurlar yüzlerinde açık bir ifade belirir gözü pekliğin ifadesi yalnızca bedelini ödeyenlere verilir Nuri de kendi gözünde kahraman olmuş her yanı yara bere içinde olmasına rağmen dimdik yürüyebilecek kadar dünyada korkusuzdu Cemre nin gönlünü alsa yeniden bir başkasına yar olmadan evlenebilse onunla hayat boyu mutluluk içinde sarhoş olsalar Ama bir azabın giderilmesi için azab duyduğun olayı telafi etmek yetmezdi Mağdurun unutması da gerekirdi Mağdurla azap duyan arasında böyle bir sıkı bağ vardı Mağdur ne kadar etkilenmişse azap o kadar derin oluyordu Mağdur unutmadıkça azap da sürüyordu