Babamın İzi — Zübeyir Yiğit

Günlerce ağlamamın ardından bir güz güneşi yakalayan Ömer yaptığı resmi annesine gösterdi Güz güneşine bir bahar sabahı koyacağını umut ediyordu Gözlerine çocukluğun saflığını katarak dudaklarına kondurduğu gülücüklerle annesinin gözlerinin içine bakıyordu Annesinin gözlerindeki baharı görünce çok sevindi Annesi resimdeki kocaman güneşi alıp baharın en saf yerine yerleştirdi Resimdeki kocaman güneşi eşi diye düşündü Güneşin yanağını okşayarak Ömeri min Babası diye sevdi Ömer e dönüp anlat dedi Yaprağın yeşili çiçeğin alı toprağın tozu ekmeğin bozunu yaptım ama en önemlisi bu güneş Kadının nefesi kesildi Bu güneş babam diyeceğini umut ederek yutkundu Bu sensin anne dediğinde güneş soldu Karabulutlar kapladı kendi dünyasındaki gökyüzünü Kadının gamzeleri küskün bir gülüşle tekrar bir güzün en derin hüznü düştü Yaprağın yeşili çiçeğin alı toprağın tozu ekmeğin bozu var da babanın izi nerede Ömer img src https s3 eu west 1 amazonaws com dia kitadagitim ckeditor_assets pictures 53 content_1_original_original jpg alt height 15 width 15 font size 1 color white font img