Babamla Bir Gün — Düzyol Cemal

Babam dayan bakalım dedi Dayanıyordum zaten hepimiz dayanıyorduk küreklere de soğuğa da açlığa yokluğa yoksulluğa da Körük gibi işliyor daralıp genişliyordu göğsüm yüreğim kafesine sığmı yordu Hep dayanıyorduk sıkıntılara başa çıkamadığımıza bize dayatılana yalnızlıklara sevgisizlere gücümüz yettiğince direniyorduk Dayanıyorduk dayanma gücümüzü güzel günlerin geleceğine inancı mızı yitirmeden zedelemeden Ama ben aldırmadan değil bilinçle dayanmak direnmek istiyordum Kendim için bizim gibi ekmeğini taştan çamurdan çıkartanlar için daha iyisini hak edenler için ürkme den sabırla ihanetlere inat dilimde şarkılar zorluklarla alay edercesine tadına vararak yaşamın denizin göğün maviliğinde çatlayan dudaklarıma aldırmadan gücümü aşkla beslemeye çalışıyordum Gerçeklerle yüzleşerek fidan gibi fabrika kızlarının alınlarından damlayan terler için sömürülenler için şu bozuk dü zende sönen ocaklar için bekleyenlere zayıf bile olsa bir ışık çakmak için direnmek gerekir diye iç çeki yordum Şunun şurasında ne kaldı ki bahar için bir iki ay içerisinde açtı açacak badem erik çiçekleri için dayan Bekleyenler her an umutlarını tazeleyenler yeni doğanlar doymamışlar yaşamamışlar için se vinçleri acıların üzerine çıkarmak için dayan Herkes bu güzellikleri yaşasın diye martıların çığlıkları din mesin diye dayan Ellerim yüzüm buz kesse de içimden fışkıran ateşle dayan dedim kendime kürekle re abandım siyaladım Iskarmozlar esnedi babam yarıya kadar dolu kepçeyi teknenin küpeştesine doğru çekti