Bahar Nöbeti — Yusuf Kurtuluş Türkoğlu

Düşen yaprak yakasından hiç düşmeyen efkarının peşindeydi bay ile bayan arasındaki pis ilişki can ile canan arsına sızmıştı Ortalıkta toplu bir yıkım vardı yıkımın tam ortasında tombul bir kış Hiç üşenmedim hiç üşümedim ve kapkara bir gölgeyi koynuma aldım Işığın dengesini bozdum Tanrı açık kalp ameliyatına alınmıştı ve acil B rh pozitif huzur gerekiyordu Fısıltının hengâmesi ay ışığını engelliyordu Ortam iki şeye çok müsaitti sınanmak ve sınırlanmak Eş anlamlı kelimler gibi eş alevli yangınlar vardı yağmurlar vardı Toprak kangren olmuştu kan ağlıyordu Gece bitmek tükenmek bilmeyen bir ağustos kadar uzundu Bu arada Eylül ün ağustosla hiçbir ilgisi yok Eylül saçlarının kalbimdeki şiir uzunluğu Canımın içinden geçen pencere mecburi bir istikametti Bölünen zaman gökyüzünün önünden geçti Herkesin iç dünyası dış dünyasının altında kalabilir Buna elbette bir diyeceğim yok Karanlığın önündeki beyazlar limitsizdir ve unutkan