Başıma Dağlar Düştü — Osman Çeviksoy

Dağlar uçsuz bucaksız sanmıştı Sahipsiz bir kale emin bir sığınak sanmıştı Değildi Yanılmıştı Dağlar yollar parsel parsel bölünmüştü Yollar sahipliydi Dereler pınar başları düzler yokuşlar çalılıklar sıklıklar her taraf sahipliydi Çobanalr bekçiler yolcular oduncular mantar toplamaya çıkan insanlar Her biri bir sahip Dağların böylesine dar olduğunu bilmiyordu İnsanlar özellikler ellerinde sepetlerle mantar arayan insanlar üzerine geliyorlardı Birinden saklansa diğerine yakalanıyordu Yabancı olduğunu hemen anlıyorlar şüpheyle dik dik bakıyorlardı Şu güneşli havada yakası kürklü kaban giymiş sakalı uzamış ürkek bir adamdan kim şüphelenmezdi

Dağlar uçsuz bucaksız sanmıştı Sahipsiz bir kale emin bir sığınak sanmıştı Değildi Yanılmıştı Dağlar yollar parsel parsel bölünmüştü Yollar sahipliydi Dereler pınar başları düzler yokuşlar çalılıklar sıklıklar her taraf sahipliydi Çobanalr bekçiler yolcular oduncular mantar toplamaya çıkan insanlar Her biri bir sahip Dağların böylesine dar olduğunu bilmiyordu İnsanlar özellikler ellerinde sepetlerle mantar arayan insanlar üzerine geliyorlardı Birinden saklansa diğerine yakalanıyordu Yabancı olduğunu hemen anlıyorlar şüpheyle dik dik bakıyorlardı Şu güneşli havada yakası kürklü kaban giymiş sakalı uzamış ürkek bir adamdan kim şüphelenmezdi

Dağlar uçsuz bucaksız sanmıştı Sahipsiz bir kale emin bir sığınak sanmıştı Değildi Yanılmıştı Dağlar yollar parsel parsel bölünmüştü Yollar sahipliydi Dereler pınar başları düzler yokuşlar çalılıklar sıklıklar her taraf sahipliydi Çobanalr bekçiler yolcular oduncular mantar toplamaya çıkan insanlar Her biri bir sahip Dağların böylesine dar olduğunu bilmiyordu İnsanlar özellikler ellerinde sepetlerle mantar arayan insanlar üzerine geliyorlardı Birinden saklansa diğerine yakalanıyordu Yabancı olduğunu hemen anlıyorlar şüpheyle dik dik bakıyorlardı Şu güneşli havada yakası kürklü kaban giymiş sakalı uzamış ürkek bir adamdan kim şüphelenmezdi