Bendine Dolan Irmak — Akif Dut

Sonrası İçimizi kaplayan derin boşluk Umutla yoğrulan bir hayat yarına dair düşler hayaller kayboldu Geriye kör bir kurşun soğuk beton habersiz ve umarsız kalabalık acı ve tutuşan bir anne yüreği kaldı güzel günlerden Bundan sonrası acı ve hüzün Benden sonrası gözyaşı dedi hayat Ölüm şehrin pervasızlığına aldırmadan yürüdü haya tın kalbine Dar bir vakitti yaşadığımız Omuzlarımızda hüznün ağır yükü vardı Bakışlarımız esmer bir gölgeydi Sesimiz o her zaman türküler yakan sesimiz lal oldu sanki Sokaklar günlük telaşındaydı Gökyüzü tutuşmuş yanıyordu Duaya durduğumuz bir vakit sonrasıydı Senden sonrası bu şehre en çok yakışan simsiyah bir hüzündür Kör karanlık Acılar denizi Yalnızlığın gözlerimizdeki derin boşluğu Vurgun yemiş umutlar senden sonrası Senden sonrası gözyaşı alıp başını kuytulara çekildi umut Bulutlar ağladı yokluğuna

Sonrası İçimizi kaplayan derin boşluk Umutla yoğrulan bir hayat yarına dair düşler hayaller kayboldu Geriye kör bir kurşun soğuk beton habersiz ve umarsız kalabalık acı ve tutuşan bir anne yüreği kaldı güzel günlerden Bundan sonrası acı ve hüzün Benden sonrası gözyaşı dedi hayat Ölüm şehrin pervasızlığına aldırmadan yürüdü haya tın kalbine Dar bir vakitti yaşadığımız Omuzlarımızda hüznün ağır yükü vardı Bakışlarımız esmer bir gölgeydi Sesimiz o her zaman türküler yakan sesimiz lal oldu sanki Sokaklar günlük telaşındaydı Gökyüzü tutuşmuş yanıyordu Duaya durduğumuz bir vakit sonrasıydı Senden sonrası bu şehre en çok yakışan simsiyah bir hüzündür Kör karanlık Acılar denizi Yalnızlığın gözlerimizdeki derin boşluğu Vurgun yemiş umutlar senden sonrası Senden sonrası gözyaşı alıp başını kuytulara çekildi umut Bulutlar ağladı yokluğuna

Kanallara hapsedilen bir ırmağın Düşünü hayra yormak düştüğünden beri payima Çok okuyup az yazdım Okudum Yoruldum Okudum Yoğurdum kendimi Sessizce içime aktı ırmaklar Bu yüzden dilim lal gözlerim mahzun Konuştum Ama hal diliyle Sesimi çok az yürek duydu İçim kalabalıklar içinde bir tenhayken Yudum yudum çoğalttım hüznü

Sonrası İçimizi kaplayan derin boşluk Umutla yoğrulan bir hayat yarına dair düşler hayaller kayboldu Geriye kör bir kurşun soğuk beton habersiz ve umarsız kalabalık acı ve tutuşan bir anne yüreği kaldı güzel günlerden Bundan sonrası acı ve hüzün Benden sonrası gözyaşı dedi hayat Ölüm şehrin pervasızlığına aldırmadan yürüdü haya tın kalbine Dar bir vakitti yaşadığımız Omuzlarımızda hüznün ağır yükü vardı Bakışlarımız esmer bir gölgeydi Sesimiz o her zaman türküler yakan sesimiz lal oldu sanki Sokaklar günlük telaşındaydı Gökyüzü tutuşmuş yanıyordu Duaya durduğumuz bir vakit sonrasıydı Senden sonrası bu şehre en çok yakışan simsiyah bir hüzündür Kör karanlık Acılar denizi Yalnızlığın gözlerimizdeki derin boşluğu Vurgun yemiş umutlar senden sonrası Senden sonrası gözyaşı alıp başını kuytulara çekildi umut Bulutlar ağladı yokluğuna

Kanallara hapsedilen bir ırmağın Düşünü hayra yormak düştüğünden beri payima Çok okuyup az yazdım Okudum Yoruldum Okudum Yoğurdum kendimi Sessizce içime aktı ırmaklar Bu yüzden dilim lal gözlerim mahzun Konuştum Ama hal diliyle Sesimi çok az yürek duydu İçim kalabalıklar içinde bir tenhayken Yudum yudum çoğalttım hüznü