Beşinci Mevsim — Abdurrahim Karakoç

Beşinci Mevsim Düştü can evime dördüncü cemre Dünyayı üçüncü gözümle gördüm Dört yüz seksen beş gün çekti bir sene On altıncı aya takvimsiz girdim Aynalara baktım korku gösterdi Saatler her sabah kırkı gösterdi Namlular nişanlar Türk ü gösterdi Hayatım boyunca hedefte durdum Gül sundum yediler koklamadılar Armağan can verdim saklamadılar Gittim gelir diye beklemediler Kaybolan gölgemi yollara sordum

Beşinci Mevsim Düştü canevime dördüncü cemre Dünyayı üçüncü gözümle gördüm Dörtyüz seksenbeş gün çekti bir sene Onaltıncı aya takvimsiz girdim Aynalara baktım korku gösterdi Saatler her sabah kırkı gösterdi Namlular nişanlar Türk ü gösterdi Hayatım boyunca hedefte durdum Gül sundum yediler koklamadılar Armağan can verdim saklamadılar Gittim gelir diye beklemediler Kaybolan gölgemi yollara sordum Getirdim yanıma ay ı bir karış Ölçtüm ki dağların boyu bir karış Şehiri bir adım köyü bir karış Damlada denizdir en küçük derdim Savurdum eledim seçtim zamanı Yaprak yaprak tel tel açtım zamanı Haftada üç asır geçtim zamanı Nereye gittimse zamansız vardım Yırtıldı ruhlara çizdiğim resim Yazık kulaklara sığmadı sesim Yaşadığım şimdi beşinci mevsim Çağın çilesini sırtıma sardım

Beşinci Mevsim Düştü can evime dördüncü cemre Dünyayı üçüncü gözümle gördüm Dörtyüz seksenbeş gün çekti bir sene Onaltıncı aya takvimsiz girdim Aynalara baktım korku gösterdi Saatler her sabah kırkı gösterdi Namlular nişanlar Türk ü gösterdi Hayatım boyunca hedefte durdum