Beton ve Vicdan — Uğur İbrahim Boybey

Bak şu binalara bunlar sloganla yükselmiyor Bunlar hırsla ve parayla yükseliyor Sen o kantinde takılıp kaldın bense sokağa çıktım Hepsi bu Baran Vedat ın yüzüne doğru eğildi Sıcak ve düzensiz nefesi Vedat ın burnuna kadar geldi Sen sokağa çıkmadın Vedat Sen sadece kendine daha konforlu bir zindan buldun Vicdanını susturmak için rakamlara sığınıyorsun Ama unutma o zindan bir gün çökerse emeğini çaldığın garibanların ahı seni bu betonun altına gömer Bu roman yalnızca toplumsal bir hakikatin değil dünyayı değiştirmek için yola çıkan Mülkiyeli Vedat ın o dünyanın acımasız çarkları arasında nasıl ufalanıp gittiğinin hikâyesidir En büyük yıkım şehirlerde değil insanın kendi içindeki derin boşlukta başlar