Beyaz Bulutları Dağıtan Rüzgar — Mustafa Can

Şiire beyaz bulutları dağıtan rüzgâr ın gecikmesinden söz ederek giriliyor Beyaz bulutlar iyimserliğin simgesi Can ın şiirdeki genel eğilimi kritik iyimserlik tir Bin bir dolambaçlı tünelin içinden gelip ışığı görmeye çalışan bir psikolojinin şiire yansıması elbette bir rehavetin ya da keyfe keder bir söylemin göstergesi olamazdı Can da kaotik bir dünyanın içinden ışığı görmek için verilen büyük cedelin ödülü elbette yaşama gücünü yeniden artıran ve hatta ona güzel ivmeler kazandıran bir şiire ulaşmak arzusu ve heyecanıdır Bu ışığı görme yolu nda Can ın bir planı ya da bir pusulası yoktur Rüzgâr her an onun beyaz bulutlarını karartır ışığını söndürür Kararan buluttan beklenen elbette bereket yağmur tesellisidir Karanlıklarda kalmak ise pusuda bir emniyet in tedbirli bekleyişidir Çünkü aydınlıkta olduklarını sananlar ışığın kamaştırdığı gözlerle kalırlar ve karanlığın içini göremezler Bu noktada kritik durum emniyette bekleyen bir insanın aydınlıklardaki her tehlikeyi görebilmesidir Sinme ya da tüneme psikolojisi de tam buradan kaynaklanır bence