Bez Bebeklerde Üşür — Tahsin Özmen

MONA LİZA GÜLÜŞLÜ KOKULAR ç i ç e k l e r d e n t ü l k e l e p ç e d i ry ü r e k t e s e v d a işte aşkişte sevgi ya dilediğince avuçla ya da tokuştur derdini derdimle çile patikaları uzanır alnımda h e r a ş kv o l k a n i k b i r h i s t i r taze somun buğusu misali bitirildiyse eğersessizce savrulmalı külleri tohumun çatlamak gülün açmaktır biricik derdi ne ayrık otlarını sevindirmeli ne de gökleri bak nasıl da ıslakdenizin kirpikleri t e k y ı l d ı z d a n o l u ş m a z y a ş a m ya ağaçları yeşile boyamalıgöğü maviye ya dakapı gıcırtılarını resmetmeli kumsala serilmiş yakamoz bakışlı gölgeye hayatın gözleri parıldasın diye h i ç b i r h a y a t ö d ü n ç d e ğ i l d i r yine de mona liza gülüşlü kokularanice hayatlar verilir en mutlu deli benim şu anda bilsem de gün gelir bütün düşler iğdiş edilir söyle rüzgara saçlarımı yolmasın göğü kaşıma gülüşlerim yalınayak kalmasın mutluluk ol zindanıma vuran ilk ışık ol biraz yağ bana amapotinlerim ıslanmasın beni en çokiçli bir ağlayış ıslatır rüzgarlı bir gülüşeflâtun bir duruş hüzünlü bir şarkışakağımdan vurmuş ya renkleri yitik bir gök kuşağı ya bir bebek parmağı ateşe dokunmuş ya dayavru bir kuşkanatlarını yuvada unutmuş s ı m s ı c a k y ü r e k t a ş ı y a n h e r m e k t u p u l a ş a m a z s a a d r e s i n e ö l ü r k a h r ı n d a n okyanusa döner tek bir damla acı bitmez tükenmezdurur zaman ve h e r n e f e s t eb i r y u d u m d a h a e s k i r i n s a n paspasın altına süpürüldüğünü sanan duygularnasıl da mutsuz olur bilmez ki mutlulukbazen bir ömür bazen sadeceama sadece bir an oysa ö l ü m ü n g ü n d ü z ü y o k t u r güneşin serçe parmağına tutunabilmektirönemli olan herkesin mutlaka mona liza gülüşlü bir kokusu vardır mesela anam babam kızım karım benim mona liza gülüşlü kokularım ya sizin