Bingöl Uzunçaları — Aba Müslim Çelik

Bingöl de herkes kendine meşeÖldürür yeşertir deHer sürem nefes dünyasının kurtulanıVe de gül yeniden açacaksaYapıştırıp göğe verirler elimizeBuhurumeryem denilen çiçeğiAh ettikçe atamamış mor lekeyiBen gidersem dünya batmaz yaGölge şair ışıtı birlikteErimiş kuru bir yaprak gibi o ağacın altındaBiz ondan bu yana hiçbir şiirKazanmış değiliz tertemiz tahtadan zarfı Tanrının kalbi tartışmasız geçen zamanlarını ansırbu bir oburluk mu Değildirunutmuyor ne dediğini gitgidesarılıp gövdesine göğü doğurabilir anaBingöl de her şey kendine gebe

Bingöl de herkes kendine meşeÖldürür yeşertir deHer sürem nefes dünyasının kurtulanıVe de gül yeniden açacaksaYapıştırıp göğe verirler elimizeBuhurumeryem denilen çiçeğiAh ettikçe atamamış mor lekeyiBen gidersem dünya batmaz yaGölge şair ışıtı birlikteErimiş kuru bir yaprak gibi o ağacın altındaBiz ondan bu yana hiçbir şiirKazanmış değiliz tertemiz tahtadan zarfı Tanrının kalbi tartışmasız geçen zamanlarını ansırbu bir oburluk mu Değildirunutmuyor ne dediğini gitgidesarılıp gövdesine göğü doğurabilir anaBingöl de her şey kendine gebe

Bingöl de herkes kendine meşe Öldürür yeşertir de Her sürem nefes dünyasının kurtulanı Ve de gül yeniden açacaksa Yapıştırıp göğe verirler elimize Buhurumeryem denilen çiçeği Ah ettikçe atamamış mor lekeyi Ben gidersem dünya batmaz ya Gölge şair ışıtı birlikte Erimiş kuru bir yaprak gibi o ağacın altında Biz ondan bu yana hiçbir şiir Kazanmış değiliz tertemiz tahtadan zarfı Tanrının kalbi tartışmasız geçen zamanlarını ansır bu bir oburluk mu Değildir unutmuyor ne dediğini gitgide sarılıp gövdesine göğü doğurabilir ana Bingöl de her şey kendine gebe