Bir den Sonra — Bülent Aybirdi

Hepimizin sadece kendisine saklaıdğı hayalleri vardır en derinlerde bir yerlerde için için süslediği büyüttüğü Hangimiz Tanrı nın Mona Lisa sı olmak istemeyiz ki dünyanın tüm pespayeliğine olanca hiddetiyle hayatınüzerimize gelişine aldırış etmeden bilerek görerek eksikliklerimizi Kendimizden gayrı en içten en mahcup en garibanDuygularla suçladığımızdır aslında en sevdiğimiz sığındığımız Yüreğimize gömdüğümüz kendimize dahi fısıldamaktanürktüğümüz ama asla vazgeçmediğimiz umuttur tastamam adına cennet dediğimiz Yoksa bunca zulme acıya ıstıraba kahroluşa gözyaşınarağmen nasıl ısrarla nazlı nazlı devinimini sürdürülebilir kidünya Zamana hapsedecek kadar zavallı değil gönüllerimiz günışığı ile yıkamak gerek dua ile durulamak evlatlarımızasarılmak gerek bir de burnumuza ne vakit kesifçamur kokusu çalındığında

Hepimizin sadece kendisine saklaıdğı hayalleri vardır en derinlerde bir yerlerde için için süslediği büyüttüğü Hangimiz Tanrı nın Mona Lisa sı olmak istemeyiz ki dünyanın tüm pespayeliğine olanca hiddetiyle hayatın üzerimize gelişine aldırış etmeden bilerek görerek eksikliklerimizi Kendimizden gayrı en içten en mahcup en gariban Duygularla suçladığımızdır aslında en sevdiğimiz sığındığımız Yüreğimize gömdüğümüz kendimize dahi fısıldamaktan ürktüğümüz ama asla vazgeçmediğimiz umuttur tastamam adına cennet dediğimiz Yoksa bunca zulme acıya ıstıraba kahroluşa gözyaşına rağmen nasıl ısrarla nazlı nazlı devinimini sürdürülebilir ki dünya Zamana hapsedecek kadar zavallı değil gönüllerimiz günışığı ile yıkamak gerek dua ile durulamak evlatlarımıza sarılmak gerek bir de burnumuza ne vakit kesif çamur kokusu çalındığında

Hepimizin sadece kendisine saklaıdğı hayalleri vardır en derinlerde bir yerlerde için için süslediği büyüttüğü Hangimiz Tanrı nın Mona Lisa sı olmak istemeyiz ki dünyanın tüm pespayeliğine olanca hiddetiyle hayatın üzerimize gelişine aldırış etmeden bilerek görerek eksikliklerimizi Kendimizden gayrı en içten en mahcup en gariban Duygularla suçladığımızdır aslında en sevdiğimiz sığındığımız Yüreğimize gömdüğümüz kendimize dahi fısıldamaktan ürktüğümüz ama asla vazgeçmediğimiz umuttur tastamam adına cennet dediğimiz Yoksa bunca zulme acıya ıstıraba kahroluşa gözyaşına rağmen nasıl ısrarla nazlı nazlı devinimini sürdürülebilir ki dünya Zamana hapsedecek kadar zavallı değil gönüllerimiz günışığı ile yıkamak gerek dua ile durulamak evlatlarımıza sarılmak gerek bir de burnumuza ne vakit kesif çamur kokusu çalındığında