Bir Ermeni Gencinin Hatıra Defteri — Ömer Seyfettin

Diğerlerinin ne olduklarını bilmiyorum On ki yıl içinde cihan altüst oldu hayat değişti Avusturya Rusya gibi Osmanlı İmparatorluğu da iflas etti Şimdi Arapların Ermenilerin hatta Kudüs te Yahudilerin de ayrı birer devletleri var Bana gelince ben ne oldum Ben Ben Gel zaman git zaman aşırı bir ulusalcı oldum Hayganoş beni sevdikçe ben ulusumu sevdim Anladım ki aile ile ulusallık arasında hiç hiç fark yok Enseme tatlı bir sıcaklığın dokunduğunu duyuyorum Başımı çeviriyorum Hayganoş Sevgili Moiz im melek karım Omzumda ne yazdığına bakıyor soruyor O ne yazarlık mı Eski anılarımı yazıyorum Cevap vermiyor Büyük üzgün gözlerini gözlerime dikiyor öyle duruyor Bakışında o kadar güzel o kadar hassas bir durgunluk var ki Soruyorum Neden öyle bakıyorsun Cevap vermiyor Sanki ağlayacak Kalbim çarpmaya başlıyor Caba bir kıskançlık kuruntusu mu Fakat olanağı yok Sağ gözünün uzun kirpiklerinde büyücek bir inci parlamaya başlıyor Dönüyor kalkıyorum Alnından öperek tekrar soruyorum Söyle sevgilim senin elemin ne Senin yazdığın ne Eski anılarım Hıçkırıyor Neden Türkçe yazıyorsun Ermenice kötü mü Kaba mı basit mi diyor Kirpiklerinden dökülen inci yanağına düşüyor Ah soylu kadın anasının dilini seven büyük kadın Türkçeyi kıskanıyor anlıyorum Türkçeyi kıskanıyor Yine anlıyorum ki Kadınlar olmasa aşk aile mutluluk olmadığı gibi ulusallıklarda olmayacak Biz insanlar dünyada sefil ahiretsiz şanssız rekabetsiz miskin perişan bitkiler gibi gelip geçecektik Bize aşkı öğreten kadın aileyi de öğretiyor Ailede kutsal ulusallık duygularını bizim zihnimize ekiyor