Bir Şehrin Ebabili — Zübeyir Çetinkaya

Dünyanın sınırlarına yayılan kara duman kan ve kurşun kokusu Kara bulutların aydın semasını kapladığı bombaların gürültüsüyle uyanan ve savaşların en büyüğünün yaşandığı masum bir şehir Ve bu şehirde karanlıklara sarılmış zincirleri kırmaya çalışan bir Ebabil ve onu kararlı bir yolda takip eden nice ebabiller Kimi zaman Kurtuluş tiyatrosu için kanatlanan kimi zaman mazlumların umuduyla çırpınan bu ebabillerin Kanatlarımızı kırsalar da uçmaktan vazgeçmeyeceğiz diye haykıran kalplerin verdiği derin bir mücadele Aslında onlar için mücadele etmek kalbinde sevgi temenni edildiği yüzünde ise sadece masumiyetin bulunduğu küçük bir çocuğa benziyordu Bu çocuğun beslediği umut onları harekete geçirmeye yetiyordu İşte Çocuklar gülümsesin diye kanatlanmak huzurun geri dönmesi için var gücüyle çabalamak ve belki gözleri yaşla kavuşturacak belki de insanların kalbiyle alkışlamasını sağlayacak böyle bir kurtarış ve kurtuluşun