Bir Ultra Maratoncudan — Haluk Korkmazyürek

Ultra maraton aslında bir yarış değildir İnsanın kendisiyle ve doğayla bir mücadeledir Bu mücadelede asla yalnız kalınmaz Diğer koşucular başta olmak üzere istasyon görevlileri ve parkur görevlileri yardıma ihtiyaç duyan koşucunun hep yanında olurlar Bu nedenle ultra maratona yarış değil koşu sıfatı daha uygundur Ultra maraton koşmak çok ciddi hazırlık dönemi gerektirir Ancak ne kadar fiziksel hazırlık yapılırsa yapılsın özellikle 60 kilometrenin üstündeki ultra maratonları bitirebilmek için mutlaka zihinsel gücün vücutta kalan son enerji kırıntılarının kullanılabilmesini sağlayacak irade gücünün devreye girmesini gerektiren bir sınır koşucunun karşısına çıkacaktır Bu sınırın başlangıcı kimi zaman 50 nci kimi zaman 60 ıncı kilometredir ancak kimi zaman da bitişi uzaktan görseniz bile son birkaç kilometre olabilir Ultra maraton bitmez uzun tırmanışlar insanı isyan ettiren dik inişler uçsuz bucaksız düzlükler kaya çamur taş diken çarşak olmazsa olmaz güneş yağmur soğuk ve sıcak arı ve köpek saldırısı demektir Sıcaktan kavrulmak soğuktan titremektir Kilometresine göre sırasıyla yorulmak bitkin hale düşmek ve tükenmek demektir Bu ızdırap niye çekilir diye sorarlarsa da açıklamaya çalışmak yerine gülümsemekle yetinmek demektir Ultra maraton koşmak her ne kadar bireysel bir eylem gibi görünse de aslında tüm koşu boyunca koşucular birbirlerini koruyup kollarlar En az kendileri kadar diğer koşucuları da düşünürler Gerektiğinde kendi koşularını bırakıp diğerlerine yardım ederler Bu yardım kimi zaman bir ayak pansumanı yapmak kimi zaman elektrolit ve sıvı desteği sağlamak bazen gıda takviyesinde bulunmak kimi zaman omuz vererek koşuya devam etmesine yardımcı olmak bazen de koşuyu bırakarak onunla birlikte oturup asıl yardımı beklemek şeklindedir Yardıma ihtiyacı olan koşucu asla yalnız bırakılmaz Amaç bitirmektir Her koşucu diğer koşucuların da koşuyu bitirebilmesi için elinden geleni yapar Bitiren herkes birincidir çünkü kazanmıştır O nedenle ultra maraton koşularında parasal ödüller yoktur Katılanların da zaten böyle bir talepleri ve beklentileri de yoktur Ultra maraton koşusunu asil kılan işte bu dayanışma ve ödülsüzlüktür Bitişteki alkış ve takdir yeter de artar bile

Ultra maraton aslında bir yarış değildir İnsanın kendisiyle ve doğayla bir mücadeledir Bu mücadelede asla yalnız kalınmaz Diğer koşucular başta olmak üzere istasyon görevlileri ve parkur görevlileri yardıma ihtiyaç duyan koşucunun hep yanında olurlar Bu nedenle ultra maratona yarış değil koşu sıfatı daha uygundur Ultra maraton koşmak çok ciddi hazırlık dönemi gerektirir Ancak ne kadar fiziksel hazırlık yapılırsa yapılsın özellikle 60 kilometrenin üstündeki ultra maratonları bitirebilmek için mutlaka zihinsel gücün vücutta kalan son enerji kırıntılarının kullanılabilmesini sağlayacak irade gücünün devreye girmesini gerektiren bir sınır koşucunun karşısına çıkacaktır Bu sınırın başlangıcı kimi zaman 50 nci kimi zaman 60 ıncı kilometredir ancak kimi zaman da bitişi uzaktan görseniz bile son birkaç kilometre olabilir Ultra maraton bitmez uzun tırmanışlar insanı isyan ettiren dik inişler uçsuz bucaksız düzlükler kaya çamur taş diken çarşak olmazsa olmaz güneş yağmur soğuk ve sıcak arı ve köpek saldırısı demektir Sıcaktan kavrulmak soğuktan titremektir Kilometresine göre sırasıyla yorulmak bitkin hale düşmek ve tükenmek demektir Bu ızdırap niye çekilir diye sorarlarsa da açıklamaya çalışmak yerine gülümsemekle yetinmek demektir Ultra maraton koşmak her ne kadar bireysel bir eylem gibi görünse de aslında tüm koşu boyunca koşucular birbirlerini koruyup kollarlar En az kendileri kadar diğer koşucuları da düşünürler Gerektiğinde kendi koşularını bırakıp diğerlerine yardım ederler Bu yardım kimi zaman bir ayak pansumanı yapmak kimi zaman elektrolit ve sıvı desteği sağlamak bazen gıda takviyesinde bulunmak kimi zaman omuz vererek koşuya devam etmesine yardımcı olmak bazen de koşuyu bırakarak onunla birlikte oturup asıl yardımı beklemek şeklindedir Yardıma ihtiyacı olan koşucu asla yalnız bırakılmaz Amaç bitirmektir Her koşucu diğer koşucuların da koşuyu bitirebilmesi için elinden geleni yapar Bitiren herkes birincidir çünkü kazanmıştır O nedenle ultra maraton koşularında parasal ödüller yoktur Katılanların da zaten böyle bir talepleri ve beklentileri de yoktur Ultra maraton koşusunu asil kılan işte bu dayanışma ve ödülsüzlüktür Bitişteki alkış ve takdir yeter de artar bile

Ultra maraton aslında bir yarış değildir İnsanın kendisiyle ve doğayla bir mücadeledir Bu mücadelede asla yalnız kalınmaz Diğer koşucular başta olmak üzere istasyon görevlileri ve parkur görevlileri yardıma ihtiyaç duyan koşucunun hep yanında olurlar Bu nedenle ultra maratona yarış değil koşu sıfatı daha uygundur Ultra maraton koşmak çok ciddi hazırlık dönemi gerektirir Ancak ne kadar fiziksel hazırlık yapılırsa yapılsın özellikle 60 kilometrenin üstündeki ultra maratonları bitirebilmek için mutlaka zihinsel gücün vücutta kalan son enerji kırıntılarının kullanılabilmesini sağlayacak irade gücünün devreye girmesini gerektiren bir sınır koşucunun karşısına çıkacaktır Bu sınırın başlangıcı kimi zaman 50 nci kimi zaman 60 ıncı kilometredir ancak kimi zaman da bitişi uzaktan görseniz bile son birkaç kilometre olabilir Ultra maraton bitmez uzun tırmanışlar insanı isyan ettiren dik inişler uçsuz bucaksız düzlükler kaya çamur taş diken çarşak olmazsa olmaz güneş yağmur soğuk ve sıcak arı ve köpek saldırısı demektir Sıcaktan kavrulmak soğuktan titremektir Kilometresine göre sırasıyla yorulmak bitkin hale düşmek ve tükenmek demektir Bu ızdırap niye çekilir diye sorarlarsa da açıklamaya çalışmak yerine gülümsemekle yetinmek demektir Ultra maraton koşmak her ne kadar bireysel bir eylem gibi görünse de aslında tüm koşu boyunca koşucular birbirlerini koruyup kollarlar En az kendileri kadar diğer koşucuları da düşünürler Gerektiğinde kendi koşularını bırakıp diğerlerine yardım ederler Bu yardım kimi zaman bir ayak pansumanı yapmak kimi zaman elektrolit ve sıvı desteği sağlamak bazen gıda takviyesinde bulunmak kimi zaman omuz vererek koşuya devam etmesine yardımcı olmak bazen de koşuyu bırakarak onunla birlikte oturup asıl yardımı beklemek şeklindedir Yardıma ihtiyacı olan koşucu asla yalnız bırakılmaz Amaç bitirmektir Her koşucu diğer koşucuların da koşuyu bitirebilmesi için elinden geleni yapar Bitiren herkes birincidir çünkü kazanmıştır O nedenle ultra maraton koşularında parasal ödüller yoktur Katılanların da zaten böyle bir talepleri ve beklentileri de yoktur Ultra maraton koşusunu asil kılan işte bu dayanışma ve ödülsüzlüktür Bitişteki alkış ve takdir yeter de artar bile

Ultra maraton aslında bir yarış değildir İnsanın kendisiyle ve doğayla bir mücadeledir Bu mücadelede asla yalnız kalınmaz Diğer koşucular başta olmak üzere istasyon görevlileri ve parkur görevlileri yardıma ihtiyaç duyan koşucunun hep yanında olurlar Bu nedenle ultra maratona yarış değil koşu sıfatı daha uygundur Ultra maraton koşmak çok ciddi hazırlık dönemi gerektirir Ancak ne kadar fiziksel hazırlık yapılırsa yapılsın özellikle 60 kilometrenin üstündeki ultra maratonları bitirebilmek için mutlaka zihinsel gücün vücutta kalan son enerji kırıntılarının kullanılabilmesini sağlayacak irade gücünün devreye girmesini gerektiren bir sınır koşucunun karşısına çıkacaktır Bu sınırın başlangıcı kimi zaman 50 nci kimi zaman 60 ıncı kilometredir ancak kimi zaman da bitişi uzaktan görseniz bile son birkaç kilometre olabilir Ultra maraton bitmez uzun tırmanışlar insanı isyan ettiren dik inişler uçsuz bucaksız düzlükler kaya çamur taş diken çarşak olmazsa olmaz güneş yağmur soğuk ve sıcak arı ve köpek saldırısı demektir Sıcaktan kavrulmak soğuktan titremektir Kilometresine göre sırasıyla yorulmak bitkin hale düşmek ve tükenmek demektir Bu ızdırap niye çekilir diye sorarlarsa da açıklamaya çalışmak yerine gülümsemekle yetinmek demektir Ultra maraton koşmak her ne kadar bireysel bir eylem gibi görünse de aslında tüm koşu boyunca koşucular birbirlerini koruyup kollarlar En az kendileri kadar diğer koşucuları da düşünürler Gerektiğinde kendi koşularını bırakıp diğerlerine yardım ederler Bu yardım kimi zaman bir ayak pansumanı yapmak kimi zaman elektrolit ve sıvı desteği sağlamak bazen gıda takviyesinde bulunmak kimi zaman omuz vererek koşuya devam etmesine yardımcı olmak bazen de koşuyu bırakarak onunla birlikte oturup asıl yardımı beklemek şeklindedir Yardıma ihtiyacı olan koşucu asla yalnız bırakılmaz Amaç bitirmektir Her koşucu diğer koşucuların da koşuyu bitirebilmesi için elinden geleni yapar Bitiren herkes birincidir çünkü kazanmıştır O nedenle ultra maraton koşularında parasal ödüller yoktur Katılanların da zaten böyle bir talepleri ve beklentileri de yoktur Ultra maraton koşusunu asil kılan işte bu dayanışma ve ödülsüzlüktür Bitişteki alkış ve takdir yeter de artar bile Tanıtım Bülteninden

Ultra maraton aslında bir yarış değildir İnsanın kendisiyle ve doğayla bir mücadeledir Bu mücadelede asla yalnız kalınmaz Diğer koşucular başta olmak üzere istasyon görevlileri ve parkur görevlileri yardıma ihtiyaç duyan koşucunun hep yanında olurlar Bu nedenle ultra maratona yarış değil koşu sıfatı daha uygundur Ultra maraton koşmak çok ciddi hazırlık dönemi gerektirir Ancak ne kadar fiziksel hazırlık yapılırsa yapılsın özellikle 60 kilometrenin üstündeki ultra maratonları bitirebilmek için mutlaka zihinsel gücün vücutta kalan son enerji kırıntılarının kullanılabilmesini sağlayacak irade gücünün devreye girmesini gerektiren bir sınır koşucunun karşısına çıkacaktır Bu sınırın başlangıcı kimi zaman 50 nci kimi zaman 60 ıncı kilometredir ancak kimi zaman da bitişi uzaktan görseniz bile son birkaç kilometre olabilir Ultra maraton bitmez uzun tırmanışlar insanı isyan ettiren dik inişler uçsuz bucaksız düzlükler kaya çamur taş diken çarşak olmazsa olmaz güneş yağmur soğuk ve sıcak arı ve köpek saldırısı demektir Sıcaktan kavrulmak soğuktan titremektir Kilometresine göre sırasıyla yorulmak bitkin hale düşmek ve tükenmek demektir Bu ızdırap niye çekilir diye sorarlarsa da açıklamaya çalışmak yerine gülümsemekle yetinmek demektir Ultra maraton koşmak her ne kadar bireysel bir eylem gibi görünse de aslında tüm koşu boyunca koşucular birbirlerini koruyup kollarlar En az kendileri kadar diğer koşucuları da düşünürler Gerektiğinde kendi koşularını bırakıp diğerlerine yardım ederler Bu yardım kimi zaman bir ayak pansumanı yapmak kimi zaman elektrolit ve sıvı desteği sağlamak bazen gıda takviyesinde bulunmak kimi zaman omuz vererek koşuya devam etmesine yardımcı olmak bazen de koşuyu bırakarak onunla birlikte oturup asıl yardımı beklemek şeklindedir Yardıma ihtiyacı olan koşucu asla yalnız bırakılmaz Amaç bitirmektir Her koşucu diğer koşucuların da koşuyu bitirebilmesi için elinden geleni yapar Bitiren herkes birincidir çünkü kazanmıştır O nedenle ultra maraton koşularında parasal ödüller yoktur Katılanların da zaten böyle bir talepleri ve beklentileri de yoktur Ultra maraton koşusunu asil kılan işte bu dayanışma ve ödülsüzlüktür Bitişteki alkış ve takdir yeter de artar bile

Ultra maraton aslında bir yarış değildir İnsanın kendisiyle ve doğayla bir mücadeledir Bu mücadelede asla yalnız kalınmaz Diğer koşucular başta olmak üzere istasyon görevlileri ve parkur görevlileri yardıma ihtiyaç duyan koşucunun hep yanında olurlar Bu nedenle ultra maratona yarış değil koşu sıfatı daha uygundur Ultra maraton koşmak çok ciddi hazırlık dönemi gerektirir Ancak ne kadar fiziksel hazırlık yapılırsa yapılsın özellikle 60 kilometrenin üstündeki ultra maratonları bitirebilmek için mutlaka zihinsel gücün vücutta kalan son enerji kırıntılarının kullanılabilmesini sağlayacak irade gücünün devreye girmesini gerektiren bir sınır koşucunun karşısına çıkacaktır Bu sınırın başlangıcı kimi zaman 50 nci kimi zaman 60 ıncı kilometredir ancak kimi zaman da bitişi uzaktan görseniz bile son birkaç kilometre olabilir Ultra maraton bitmez uzun tırmanışlar insanı isyan ettiren dik inişler uçsuz bucaksız düzlükler kaya çamur taş diken çarşak olmazsa olmaz güneş yağmur soğuk ve sıcak arı ve köpek saldırısı demektir Sıcaktan kavrulmak soğuktan titremektir Kilometresine göre sırasıyla yorulmak bitkin hale düşmek ve tükenmek demektir Bu ızdırap niye çekilir diye sorarlarsa da açıklamaya çalışmak yerine gülümsemekle yetinmek demektir Ultra maraton koşmak her ne kadar bireysel bir eylem gibi görünse de aslında tüm koşu boyunca koşucular birbirlerini koruyup kollarlar En az kendileri kadar diğer koşucuları da düşünürler Gerektiğinde kendi koşularını bırakıp diğerlerine yardım ederler Bu yardım kimi zaman bir ayak pansumanı yapmak kimi zaman elektrolit ve sıvı desteği sağlamak bazen gıda takviyesinde bulunmak kimi zaman omuz vererek koşuya devam etmesine yardımcı olmak bazen de koşuyu bırakarak onunla birlikte oturup asıl yardımı beklemek şeklindedir Yardıma ihtiyacı olan koşucu asla yalnız bırakılmaz Amaç bitirmektir Her koşucu diğer koşucuların da koşuyu bitirebilmesi için elinden geleni yapar Bitiren herkes birincidir çünkü k