Birimiz Ölene Kadar — Aliye Akan

Tahta bir iskeleye varsak mavi yolun sonunda Sen uzansan yüzün göğe dönük dursan öylece Bir demlik çayımız olsa süzgeçsiz Çarıyla çöpüyle yudumlasak anı ben iskeleden salsam denize çok yol gelmiş ayaklarımı ıslak eteklerime yosunlar dolsa alsan eteklerimin yükünü Ellerimizin arasında kalan beş on santimlik boşluk dursa öylece Birbirine karışmayan iki deniz gibi Aşk iki yaralının değil iki muktedirin sonuna dek taşıyabileceği kırılgan en değerli yük ve yaşantı değil midir Öyledir Peki ya bu aşk mıdır Değil Başka bir şey midir O da değil Peki o zaman ne