Bize Ait Olmayan Zamanlar — Canan Aktaş

Zaman yasamda en belirgin kavram benim şiirimde de olduğu gibi Bize ait olmadığımız bir yerde bir eğretilikle durduğumuzu kaybolduğumuzu ait olduğumuzu düşündüğümüzde bile yasamın ortasında kalakaldığımızı ama hep bir boşluk olgusuyla doldurmaya çalıştığımız zamanın ortasında tamamlanmamışlıkla başbaşa olduğumuzu düşündürüyor Utançlarımız acımasızlaştırıyor diktiğimiz ağaçlar şehirlere sığmıyor görkemini yitirmiş bahçeler gibi ışıklarını söndürüyorsun baharın ait olmadığın bir ormanda kayboluyorsun yasamın kursun delikleriyle dolu her tarafını sızlatıyor zamanını tüketmiş kurtlar

Zaman yaşamda en belirgin kavram benim şiirimde de olduğu gibi Bize ait olmadığımız bir yerde bir eğretilikle durduğumuzu kaybolduğumuzu ait olduğumuzu düşündüğümüzde bile yasamın ortasında kalakaldığımızı ama hep bir boşluk olgusuyla doldurmaya çalıştığımız zamanın ortasında tamamlanmamışlıkla başbaşaolduğumuzu düşündürüyor Utançlarımız acımasızlaştırıyor diktiğimiz ağaçlar şehirlere sığmıyor görkemini yitirmiş bahçeler gibi ışıklarını söndürüyorsun baharın ait olmadığın bir ormanda kayboluyorsunyasamın kursun delikleriyle dolu her tarafını sızlatıyor zamanını tüketmiş kurtlar

Zaman yaşamda en belirgin kavram benim şiirimde de olduğu gibi Bize ait olmadığımız bir yerde bir eğretilikle durduğumuzu kaybolduğumuzu ait olduğumuzu düşündüğümüzde bile yasamın ortasında kalakaldığımızı ama hep bir boşluk olgusuyla doldurmaya çalıştığımız zamanın ortasında tamamlanmamışlıkla başbaşaolduğumuzu düşündürüyor Utançlarımız acımasızlaştırıyor diktiğimiz ağaçlar şehirlere sığmıyor görkemini yitirmiş bahçeler gibi ışıklarını söndürüyorsun baharın ait olmadığın bir ormanda kayboluyorsunyasamın kursun delikleriyle dolu her tarafını sızlatıyor zamanını tüketmiş kurtlar

Zaman yaşamda en belirgin kavram benim şiirimde de olduğu gibi Bize ait olmadığımız bir yerde bir eğretilikle durduğumuzu kaybolduğumuzu ait olduğumuzu düşündüğümüzde bile yasamın ortasında kalakaldığımızı ama hep bir boşluk olgusuyla doldurmaya çalıştığımız zamanın ortasında tamamlanmamışlıkla başbaşa olduğumuzu düşündürüyor Utançlarımız acımasızlaştırıyor diktiğimiz ağaçlar şehirlere sığmıyor görkemini yitirmiş bahçeler gibi ışıklarını söndürüyorsun baharın ait olmadığın bir ormanda kayboluyorsun yasamın kursun delikleriyle dolu her tarafını sızlatıyor zamanını tüketmiş kurtlar