Boş Salıncak — Özgül Yaşar

Evi taze dem kokusu sardı Demlediği çaydan bir bardak aldı bahçeye çıktı Sonbaharın serin esintisine aldırış etmeden tomurcuk veren gülleri ile bir süre konuştu İstanbul da gördüğü üzgün genç kadından bahsetti güllerine En sadık dostlarıydı güller hiç gitmiyorlardı Gazel oluyorlardı zaman zaman Yaşlanıyor ölüyor sonra yeniden doğuyorlardı ama gitmiyorlardı Begonvilleri de gitmiyordu Ah Nazlıcan dedi kırmızı kadife güllere bakarken Yeni açan bir tomurcuğa daldı gözleri İlk defa kırmızı kadife gülüne isimle hitap etmişti Sağır bir sessizlik bütün sokağa yayıldı Isırgan otlarının sardığı boşluğa daldı gözleri Ölümü hatırlatıyordu ısırgan otları