Büyülü Dükkan — Ebru Öztürk Akça

Umudunu yüreğinin bir yerinde derinlere gömmüş onu orada unutmuş her insanın bu öykülerin sıcaklığıyla umudunu başına taç yapması umuduyla yazılmış bir öykü kitabıyla tanışmak üzeresiniz Çocukluğum film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyordu Ta ki otobüsün soğuk camı canımı yakana değin Yol boyunca uyuyamadım Hem yol bir an önce bitsin Dedeme kavuşayım istiyordum Hem de onu bir daha göremeyeceğimi düşünerek Yol hiç bitmesin istiyordum arkasına döndüğünde bir çift mavi gözün kendisine gülümseyerek baktığını gördü Bu gözleri nerede olsa tanırdı Bu gözler umuttu sevgiydi birlik beraberlikti azim ve kararlılıktı bu gözler sonsuz güvendi bu gözler Mustafa Kemal di İşte Mustafa Kemal Güneş yeni güne gülümserken henüz yakıcılığıyla boy göstermemişti Masum bir içtenlikle mor pembe çiçekler sabah sabah insanın yüreğini okşuyordu Deniz tuzunun genzi yakan kokusu mesafenin uzaklığı içinde bulutlara karışmış kuş sesleri kedi sesleriyle birleşip bu seremoniye eşlik ediyordu Büyülü Dükkan Her aydınlık sokağın karanlık bir yeri vardı ve burası tam olarak o karanlıktı Onlar bu aydınlık sokağın karanlık kısmında yaşayan Şafak Çocukları idi Karanlığın yüzünü genç yüreklerinin aydınlığıyla yırtmaya çalışan taze fidanlardı Şafak Çocukları Sabah ezanının sesi kulaklarında dolaşırken her zamanki gibi sonsuz bir huzurla açtı gözlerini beyaz bir ışıltı odanın karanlığını yarmış yıldızlar beyaz duvarlara gökyüzünden daha çok yakışmıştı