Büyüsün Yaz Toplu Şiirler 1969 2007 — Hilmi Yavuz

Kıskançlık duysam Hilmi ye duyardım Şiir denilen gizli varlığı bulan biçimle içeriğin kutsal birleşmesini gerçekleştiren bu büyük şair artık gençlik yıllarından uzaklaşıyor ama ölümsüzlüğü de sırtlamış gidiyor Cahit Külebi Dile çok büyük planda hakim olamayan sözü yazıyı canından sızdırmamış kimseler bu alanda at oynatamaz Hilmi Yavuz dil beğenisi en yüksek şairlerimizden biri Cemal Süreya Kendini yineleyen bir şair değildir Hilmi Yavuz Bedreddin in ve Doğu Şiirleri nin Hilmi Yavuz u toplumsal kesitleri şiirleştirmekte eşsiz bir düzeye varmıştı Doğan Hızlan Hilmi Yavuz dili sözü sözcüğü arıtır yeniden kurar ve Türkçe yi tarihi coğrafyasıyla kuşatır ama şiiri orada bırakmaz Hüzünle beslenen ve insani olan hiçbir şeyi dışla bırakmayan bir duyarlık birikimiyle dokur şiirini Füsun Akatlı şiirlerini biraz ürkerek ama bambaşka bir Türkçe karşısında sırılsıklam nhayran olarak okuyorsunuz Sözcükleri tınılaştırırken çıkardığı lirik insancıl sese vuruluyorsunuz Lütfen ozanın sesini dinleyin sözlerinden önce Bir büyük ozana sevgiler sunarak Rüştü Şardağ âh bellek acı bellek hem arısın sen hem kimbilir hangi gülden kalma diken ve ne uzun bir büyüsün yaz gurbetler senin ülken yalnızlar senin ülken Cahit Külebinin deyimiyle Şiir denilen gizli varlığı bulan biçimle içeriğin kutsal birleşmesini gerçekleştiren büyük şair Hilmi Yavuzun Toplu Şiirleri Büyüsün Yaz da bir araya geliyor 1969 2005 yılları arasında kaleme alınan şiirleri kapsayan Büyüsün Yaz şairin sözcükleri tınılaştırırken çıkardığı lirik insancıl sesi yakalamak isteyenler için Tadımlık DEVRİM bir gülün açılması devrimdir bildiğin anladığın bir devrim kimbilir nereye varmışlığımız bir av sonu ağırlayan gözlerim seni anmak öyle kolay değildir denizler biraz çocuk kalmışlığımız bir gülün açılması devrimdir bildiğin anladığın bir devrim gecede bir bozkır kalmışlığımız bakışları ağırlayan seslerim sana bakmak öyle kolay değildir simgeler en çocuk yanlışlığımız BEDREDDİN mübalâğa akşam olur güz neftî dolaklarını kuşanır da gelir yaprağın fetrete düştüğü zaman sen ey yaz günlerini top top ak çuhaya tebdil eyleyip ve bir solgun gülümseme olarak eğnine giyen şaman buyur otur şeyhim samanyollarının ılık sedirine uzan uzun görklü ve sof yüzünü bizden yana döndür bize buğdayın ateşini gözlerin tîmârını ve hüznün vâridâtını anlat elini elimize dokundurmadan sen ki öldüğü yere bir kök sümbül bırakır gibi usulca sevdalar bırakan ovaların ve kartalların musahibi ne zaman diye sorma ne zaman yaprağın fetreti gülün kıyâmına gülün kıyâmı ağacın isyânına dönerse işte o zaman mübalâğa akşam olur güz neftî dolaklarını çıkarır da gelir elini elimize dokundurmadan NÂZIM HİKMET hüzün ki en çok yakışandır bize belki de en çok anladığımız biz ki sessiz ve yağız bir yazın yumağını çözerek ve ölümü bir kepenek gibi örtüp üstümüze ovayı köpürte köpürte akan küheylân ve günleri hoyrat bir mahmuz ya da atlastan bir çarkıfelek gibi döndüre döndüre bir mapustan bir mapusa yollandığımız biz ey sürgünlerin nâzımı derken tutkulu sevecen ve yalnız gerek acının teleğinden ve gerek lâcivert gergefinde gecelerin şiiri bir kuş gibi örerek halkımız gülün sesini savurup bir türkünün kekiğinden tüterken der ki böyle yazılır sevdamız hüzün ki en çok yakışandır bize belki de en çok anladığımız DOĞUNUN DİYALEKTİĞİ su şafağa dönüşür ve güzün felsefesi yaprağı akarına bırakmak günün yaşmağını örtünür ve bir tekke nefesi gibi usulca acılanır toprak sesin kendini güle ve gülün kendini sessizliğe dönüştürmesi gibi kendi kendini yağmalayarak odur şafağı dönüştüren ölüme bu yağma sanki yıkık hanların ve yazından baç alınan erguvanların üzerinden bir dağ örneğin nurhak olup geçmiştir ölüm hangi denizleri gezmiştir bilinir ama mutlak bir büyük hasrete kolan vurarak çıkar kalbimin önüne bir doğudur ki o gülerken bile bozlak hep susmuş evet ve nasıl ki sevdayı gök ekinler gibi tırpanlayarak