Buz ve Barut — Medet Akçil

Kimse bilmiyor Hatta en yakınımda olanlar bile Gözümün önünde şehit verdiğim arkadaşlarımı Aylarca döndüremediğim uykularımı Kuzey Irak ın dağlarında Suriye nin sınır hattında susuzluktan dudaklarım çatlamışken hâlâ emredersiniz komutanım deyişimi Hiçbirini bilmiyorlar Ve bilmeyecekler Çünkü dışarıdan bakınca sadece görev görüyorlar Üniforma görüyorlar Ama ben o üniformanın içinde günlerce aynı çamurun içinde yatıp kalkmış aç karna saatlerce devriye gezmiş bir yudum suyu aylarca değer bilen biriyim Kardeşim dediğim adamlar gözümün önünde şehit düştü Kimse onların çantasını boşaltırken içime oturan o taşın ne demek olduğunu anlamaz Geriye sadece sessizlik kaldı Ve vicdanımda yankılanan bir cümle Sen hayattasın devam etmek zorundasın Ama nasıl Hayata dair beklentim neredeyse kalmadı Gülsem eksik ağlasam anlaşılmaz Herkese İyiyim diyorum ama içimde yıkılmış bir ordu var Dışarıda gülen insanlar dert sandıkları şeylere üzülenler Bazen o kadar yabancı hissediyorum ki bu dünyayı Onlar gününü planlarken ben hangi arkadaşımı toprağa verdim hangi gece silah sesleriyle uyandım onu düşünüyorum Yakınlarım bile anlamıyor Geçti artık diyorlar Geçmedi Her şey sussa bile içimdeki sesler susmuyor Bedenim burada ama ruhum hâlâ o dağda o nöbette o çatışmada kaldı Belki de ben orada kaldım Geriye dönen sadece gölgem oldu Ama yine de susuyorum Çünkü anlatsam da kimse gerçekten dinlemeyecek Anlasalar da ne değişecek bilmiyorum Tek bildiğim şu Ben hayatta kaldım ama bazı parçalarımı o dağlarda bıraktım Ve artık hiçbir şey tam değil

Kimse bilmiyor Hatta en yakınımda olanlar bile Gözümün önünde şehit verdiğim arkadaşlarımı Aylarca döndüremediğim uykularımı Kuzey Irak ın dağlarında Suriye nin sınır hattında susuzluktan dudaklarım çatlamışken hâlâ emredersiniz komutanım deyişimi Hiçbirini bilmiyorlar Ve bilmeyecekler Çünkü dışarıdan bakınca sadece görev görüyorlar Üniforma görüyorlar Ama ben o üniformanın içinde günlerce aynı çamurun içinde yatıp kalkmış aç karna saatlerce devriye gezmiş bir yudum suyu aylarca değer bilen biriyim Kardeşim dediğim adamlar gözümün önünde şehit düştü Kimse onların çantasını boşaltırken içime oturan o taşın ne demek olduğunu anlamaz Geriye sadece sessizlik kaldı Ve vicdanımda yankılanan bir cümle Sen hayattasın devam etmek zorundasın Ama nasıl Hayata dair beklentim neredeyse kalmadı Gülsem eksik ağlasam anlaşılmaz Herkese İyiyim diyorum ama içimde yıkılmış bir ordu var Dışarıda gülen insanlar dert sandıkları şeylere üzülenler Bazen o kadar yabancı hissediyorum ki bu dünyayı Onlar gününü planlarken ben hangi arkadaşımı toprağa verdim hangi gece silah sesleriyle uyandım onu düşünüyorum Yakınlarım bile anlamıyor Geçti artık diyorlar Geçmedi Her şey sussa bile içimdeki sesler susmuyor Bedenim burada ama ruhum hâlâ o dağda o nöbette o çatışmada kaldı Belki de ben orada kaldım Geriye dönen sadece gölgem oldu Ama yine de susuyorum Çünkü anlatsam da kimse gerçekten dinlemeyecek Anlasalar da ne değişecek bilmiyorum Tek bildiğim şu Ben hayatta kaldım ama bazı parçalarımı o dağlarda bıraktım Ve artık hiçbir şey tam değil

Kimse bilmiyor Hatta en yakınımda olanlar bile Gözümün önünde şehit verdiğim arkadaşlarımı Aylarca döndüremediğim uykularımı Kuzey Irak ın dağlarında Suriye nin sınır hattında susuzluktan dudaklarım çatlamışken hâlâ emredersiniz komutanım deyişimi Hiçbirini bilmiyorlar Ve bilmeyecekler Çünkü dışarıdan bakınca sadece görev görüyorlar Üniforma görüyorlar Ama ben o üniformanın içinde günlerce aynı çamurun içinde yatıp kalkmış aç karna saatlerce devriye gezmiş bir yudum suyu aylarca değer bilen biriyim Kardeşim dediğim adamlar gözümün önünde şehit düştü Kimse onların çantasını boşaltırken içime oturan o taşın ne demek olduğunu anlamaz Geriye sadece sessizlik kaldı Ve vicdanımda yankılanan bir cümle Sen hayattasın devam etmek zorundasın Ama nasıl Hayata dair beklentim neredeyse kalmadı Gülsem eksik ağlasam anlaşılmaz Herkese İyiyim diyorum ama içimde yıkılmış bir ordu var Dışarıda gülen insanlar dert sandıkları şeylere üzülenler Bazen o kadar yabancı hissediyorum ki bu dünyayı Onlar gününü planlarken ben hangi arkadaşımı toprağa verdim hangi gece silah sesleriyle uyandım onu düşünüyorum Yakınlarım bile anlamıyor Geçti artık diyorlar Geçmedi Her şey sussa bile içimdeki sesler susmuyor Bedenim burada ama ruhum hâlâ o dağda o nöbette o çatışmada kaldı Belki de ben orada kaldım Geriye dönen sadece gölgem oldu Ama yine de susuyorum Çünkü anlatsam da kimse gerçekten dinlemeyecek Anlasalar da ne değişecek bilmiyorum Tek bildiğim şu Ben hayatta kaldım ama bazı parçalarımı o dağlarda bıraktım Ve artık hiçbir şey tam değil Tanıtım Bülteninden