Çanakkale Rüzgarı — Solmaz Kamuran

Çanakkale de geceleri gökyüzü sim ile işlenmiş bir siyah kadife kaftandır İnsan kolunu yukarı kaldırdığında sanki eli bir yıldız denizine dalar parmakları Büyük Ayı ya Venüs e Andromeda ya dokunur Çanakkale nin şarap rengi denizi hırçındır öfkelidir şehvetlidir Yunuslar kıkırdar sardalyeler yelkovan kuşu gibi uçar orada Gel buraya der dalgalar gel buluşalım gel kavuşalım gel açılalım Çanakkale rüzgârı öyle bir rüzgârdır ki esti mi eser coştu mu coşar katar önüne o koca kanatlı bulutları savurur da savurur Çınarların meşelerin dutların tarçın rengi yaprakları bir hazan seli olur akar gider eriye eriye Çanakkale nin bir şarkısı vardır Çanakkale nin bir kederi vardır Kederi kader kaderi kederdir Çanakkale nin O gecenin o denizin o rüzgârın o şarkının o kederin o kaderin çocuğuydu Bedia Parmakları yıldızlara ulaştı aşk uğruna buz gibi sulara daldı bıraktı kendini rüzgara Sürüklendi sürüklendi Çanakkale den Selanik e Selanik ten Auschwitz e Auschwitz den Londra ya Londra dan İstanbul a ve daha bin bir diyara Onun rüzgârının adı aşktı ve Bedia hep rüzgâra karşı kemanını çaldı Belki de Bedia hiç keman çalmamalıydı