Celile — Bedran Hikmet

Ji bo min êdî tenê ew pîrejin hebû Hişê min ji xeyaline din re pir nevekirî bun Êdî mîna berê di nav valatiyeke teqez de

Ji bo min êdî tenê ew pîrejin hebû Hişê min ji xeyaline din re pir nevekirî bun Êdî mîna berê di nav valatiyeke teqez de

Celîle aliyek te yê tarî di binê siyê de mayî ye ku tê de xewnên te yên bi xof tirsên te yên dêrîn hene di nava nediyeriyeke bê sedem û bê encam de ji derekê bi derekê ve têyî avêtin dixwazî hîn bikî sedema ev hemî tiştan lê tu bê zarî ne tê bîra te ku tu tiştek bêjî û ne jî dikarî lê dizanî ku çi diqewimin li dora te û tu mehkûmî li pêş dadgeheke tarî Celîle aliyek te yê reben e Demekê tu dixwazî vê jibîr bikî wekî ku tu yê bi jibîrkirina wê karibî wê tune bikî tu wê li pişt dîwaran dihêlî di kolaneke teng ku tu yê tu car venegeriyê perdeyeke reşî tarî diavêjî serê da ku kes tê de te nebîne û tu wê li dû xwe dihêlî û demekê digerî li pey rastiyeke dî ku bikaribî xwe tê de bibînî bibî ew û direvî diçî diyarên dûr Celîle çîroka bêriya te ye li diyarên dûr ku bi nînbûna wê tu her xwe kêm hîs dikî çendîn geriyayî û pirsiyayî jî te nedîtiye çareyek ji tenêtiya xwe re ji tarîtiya hundirê xwe û bêriyê xwe re û di dawî de dixwazî li Celîle vegerî li xwe vegerî û vedigerî

Ji bo min êdî tenê ew pîrejin hebû Hişê min ji xeyaline din re pir nevekirî bun Êdî mîna berê di nav valatiyeke teqez de