Cennetin Kapısındaki Kuzu — Kemal Yurdakul Aren

Küçük bir odaya alındık Az sonra yan kapıdan uzun boylu iyi giyimli kırk kırkbeş yaşlarında fevkalade zarif bir hanım girdi Odada bulunan herkes ayağa kalkıp karşıladık ve elini öptük Hanım telefon masasının yanındaki koltuğa oturdu Yüzüne baktım İlk anda görebildiğim sadece bir çift mavi göz oldu Ondan sonrasını hatırlamıyorum Hayır hayır baygın falan değildim Muhakkak ki karşıdan bakanlar beni normal sandalyesinde oturmuş konuşmaları dikkatle dinleyen biri olarak görüyorlardı Ama kat iyen öyle değildim Şuurum durmuş koltuktaki hanımın olduğu yerde bembeyaz bir bulut vardı Ne konuşulanları anlıyordum ne de kendilerini seçebiliyordum Hayır baygın falan değildim Çünkü ondan gayri odadaki bütün varlıkları kişileri gayet net görüyordum