Cibilliyetsiz Griler — Gamze Karademir

Bazen hissizliklerimle boğuştum İteledim kendimi hayata Yaşa dedim bazen Yaşa Bazen dur dedim Yavaş Yavaş çok yaşadın Yaşamak neyse artık Bazen kalktım ayağa Artık Olmaktansa dedim Bazen dibi gördüm Cibilliyetsiz Griler dedim Renksizleri gördüm ayıldım aydınlandım Renk var dedim Çiz Renklerin içinde kaybol kalabalıkların içinde kaybolacağına Renk i yazdım Sana en yakışan şiirin dendi Şiir denmesiyle övündüm Bazen çok öfkelendim İpotekli Cümleler peyda oldu zihnimden dilime kalemime Kelimelere takıldım söylenenler önemliydi yaşanılacak olanın yolunu çizerdi Pek âlâ dedim Yutkundum ve sessizliğe gömüldüm yine yeniden kaleme kâğıda sarıldım Kendime konduramadığım sonlarda yalnızlık batağına tam manasıyla düştüğüm bir gece Yazdıklarım Sensiz doğdu geceme Huzurla uyudum dökünce anılarımı kâğıda Yara bandını çıkardım parmağımdan kâğıt aklığına değen kanım Uyu dedi Sabah iyileşeceksin Her şey geçecek dedi Uyudum