Çınarcık Aşıkları — Ayşe Didem

Bir başkadır şehr i âlemlerinde başlayıp da mevsimler geçtikçe çoğalan hisler Bir başkadır çakıl taşları arasında unutulan ve bir sonraki mevsim yeniden kavuşulan Ne doğduğunu ne doyduğunu bilir insan Mevsim geçişlerinde yıldızların aşağı doğru süzülüşü bir yana ay başka güneş başka doğup batar Gözlerse nerede olduğunu unutur bir an İşte o an ya bir gün doğumu ya bir gün batımı ya bir yakamoz ânıdır ya da çakıl taşları arasında birlikte sessiz ve usulca söylenen bir şarkının mısralarında Taşlimandan Lunaparka kadar elinde üç top dondurma ya da koshelva hatta bir koçan süt mısır ile gidip dönülen ayak izleridir Ne yorgunluktur ne de serzeniştir içteki tarifsiz hisler olsa olsa hep bir tufan hüzündür sonbaharı hatırlatan Sonbahar hüzne çeyrek kalan dakikalardır ayrılıkları anımsatan zamanı durdurmaya çalıştığımız bitmemesi için dünlere sarılıp sarmaladığımız çınar yaprakları arasında rüzgâr eşliğinde usulca kaldırımlara bıraktığımız