Çocukluk Kopenhag Üçlemesi
Çocukluğumun oturma odasında tek başımayım Eskiden burada annem şarkı söyler babam yıllardır görmediğim yasak kitabı okur ağabeyim ise bir tahtaya çivi çakardı Bunların hepsi asırlar evveldi ve o zamanlar çocukluğun sonsuza dek süreceğini acıyla hissetsem de daha mutluydum gibime geliyor Bundan sonra evde uyumaya devam etsem de bu gece oturma odasıyla vedalaştığımı hissediyorum Yatmak içimden gelmiyor uykum da yok Derin bir hüzün içindeyim Sardunyaları cam kenarından kaldırıyorum ve gökyüzüne esip geçen bulutların arasında hafifçe sallanan yeni ayın beşiği altında ışıldayan küçük yıldıza bakıyorum Johannes V Jensen in birçok kere okuduğumdan uzun bölümlerini ezbere bildiğim Buzul adlı romanından birkaç satırı kendi kendime söylüyorum Kâh sabah kâh akşam yıldızı gibi parlıyor annesinin koynunda öldürülen küçük kız sonsuz yollarda beyaz ve dalgın yalnız başına gezen kendi oyununa kapılmış bir çocuk ruhu gibi
