Çöl Vaazları — Hüseyin Akın

O benim gülüşümdür dibinde oturduğun Uzaktan türkü çığır serin tutsun gölgemi Gün döndü gömleğimi kaptığı gibi güneş Yorgunluk yüreğinden uçmak geçen bir gemi Gözlerine değmeden eğilip geçiyorum Ellerinden tuttuğum yerden başlıyor bahar Beyaz susuş teninde kanaviçe kırları Kimseye söylemeyin bunun da öncesi var Bir başına kuğuydu suyu hatme oturmuş İnceden dal ucuna bel veren bir patika Salıvermiş kendi saçlarından aşağıya Ne de tez döndü dünya ne çabuk bir afrika O gün bugündür böyle adından taşan meyve Lügatte yer bulamaz taşın üstünde göynür Der ki içimden bir ses sen hep öyle yalın kal Yol ne kadar çekse de durduk yerde ölünür