Çözüm — Halit Ertuğrul

Yeni hanımım çocuklara çok çektirdi Onlara olmadık eziyetler etti Çocuklar da dayanamadılar evi terk ettiler Bir gün evde beş gün dışarda peşlerinden koşturdum durdum Ben perişan ve rezil bir hayatın içindeydim İstedim ki onlar benim gibi olmasınlar Ama korktuğum başıma geldi maalesef Tam iki yıl evle sokak arasında sürdürülen bu kovalamacayı ben kaybettim Çocuklar evi tamamen terkettiler Bir daha eve dönmediler Çocukların acısı içimi yakıyor da yakıyordu Dayanamadım peşlerine düştüm Hayattaki tek varlığım onlardı Eğer onlara bir şey olursa kesin intihar ederdim İstanbul a gittim Köşe bucak onları aradım Nihayet buldum Tam anlamıyla perişan bitkin ve bitmiş haldeydiler Birisinin ayağı kırılmış yürüyemiyor birisinin de kavgada gözü patlamış gözünün birisini kaybetmiş Beni reddettiler Yalvardım ağladım _ Yeni bir düzen kuralım Birlik olalım Birbirimizden başka kimsemiz yok diye Çok ağladım Kabul etmediler Bana çok kırılmışlar O hanımı tutup kendilerini dışladığımı sanıyorlar Zaten ikinci hanımı da evden kovmuştum Artık çıldırmaya gelmiştim Benim canım benim kanım benim her şeyim olan çocuklar beni kabul etmiyorlardı Döndüm yüzümü kalabalığa _ Bana çocuklarımı ver İstanbul Diye bağırdım Onlar benim ciğer parem onlar benim parçam özüm yüreğim Onları bana vermezsen yaşayamam

Yeni hanımım çocuklara çok çektirdi Onlara olmadık eziyetler etti Çocuklar da dayanamadılar evi terk ettiler Bir gün evde beş gün dışarda peşlerinden koşturdum durdum Ben perişan ve rezil bir hayatın içindeydim İstedim ki onlar benim gibi olmasınlar Ama korktuğum başıma geldi maalesef Tam iki yıl evle sokak arasında sürdürülen bu kovalamacayı ben kaybettim Çocuklar evi tamamen terkettiler Bir daha eve dönmediler Çocukların acısı içimi yakıyor da yakıyordu Dayanamadım peşlerine düştüm Hayattaki tek varlığım onlardı Eğer onlara bir şey olursa kesin intihar ederdim İstanbul a gittim Köşe bucak onları aradım Nihayet buldum Tam anlamıyla perişan bitkin ve bitmiş haldeydiler Birisinin ayağı kırılmış yürüyemiyor birisinin de kavgada gözü patlamış gözünün birisini kaybetmiş Beni reddettiler Yalvardım ağladım _ Yeni bir düzen kuralım Birlik olalım Birbirimizden başka kimsemiz yok diye Çok ağladım Kabul etmediler Bana çok kırılmışlar O hanımı tutup kendilerini dışladığımı sanıyorlar Zaten ikinci hanımı da evden kovmuştum Artık çıldırmaya gelmiştim Benim canım benim kanım benim her şeyim olan çocuklar beni kabul etmiyorlardı Döndüm yüzümü kalabalığa _ Bana çocuklarımı ver İstanbul Diye bağırdım Onlar benim ciğer parem onlar benim parçam özüm yüreğim Onları bana vermezsen yaşayamam