Çürümüş Kavun Dolu Kasalar — Gizem Tutal Mızrak

Ne tuhaf anılarımız Ne tuhaf seni artık neredeyse hiç görmüyor olmam Kapıyı açtığındaki çocuk suratında en son seni gördüğümden bir milyon fazla çizgi Galiba hiç yaşlanmayacaksın derken riyakârlık mı ediyorum inkâr mı İçeri geçince evimizi değiştirdiğini fark etmiyorum bile En son ne zaman gelmiştim Nasıl beğendin mi evi diye sorduğunda İyi diyorum Hatırladığım gibi değil Yalan da değil hani Hiç hatırladığım gibi değil hatırladığım gibi olsa annem beni bayıltıp ayaklarıma çoktan terlik geçirmişti bile Düşünceler benim kara deliğim içerden gelen ayak sesleri yolda düşürdüğüm çınlamayı gelip kiraz gibi asıyor iki kulağıma şıkır şıkır Midem bulanmakla kazınmak arasında bir yerde Ne desen ne yapsan bin tane anı dayanıyor kapıya Aç