Dağ Rüzgarları — Yesari Mahmut Esat

Neden korkayım Artık yaşamaktan bile korkmuyorum Çünkü yaşamak ölümden daha korkunç Şu korku çok fena hem çok muzır bir şey İnsanların bütün korktukları başlarına geliyor Hastalık yalnızlık her şey her şey Hiçbir şeyden korkmayanı ne tehdit edebilir Sizi tanımıyorum Ben sizleri hepinizi çok iyi tanıyorum Ovayı aşağıları görmek için dağa yükseklere çıkmak lazım Dağ başına çıktığınız vakit gözleriniz kararıyor başınız dönüyor Dağ rüzgarları insanın soluklarını kesiyor ve bir deniz gibi tutuyor Buna alışıyorsunuz ve işte o zaman merdivenden inerken gözleri kararan sinirli şehir insanı olmaktan kurtuluyorsunuz Suadiye plajının önünden geçerlerken Melike yol kenarına attığı kanlı mendili düşündü ve kahkaha ile güldü Ziya yine hayretini gizleyememişti Ne kadar şensiniz Hayata karşı kuvvetli olmak lazım Siz de gülünüz

Neden korkayım Artık yaşamaktan bile korkmuyorum Çünkü yaşamak ölümden daha korkunç Şu korku çok fena hem çok muzır bir şey İnsanların bütün korktukları başlarına geliyor Hastalık yalnızlık her şey her şey Hiçbir şeyden korkmayanı ne tehdit edebilir Sizi tanımıyorum Ben sizleri hepinizi çok iyi tanıyorum Ovayı aşağıları görmek için dağa yükseklere çıkmak lazım Dağ başına çıktığınız vakit gözleriniz kararıyor başınız dönüyor Dağ rüzgarları insanın soluklarını kesiyor ve bir deniz gibi tutuyor Buna alışıyorsunuz ve işte o zaman merdivenden inerken gözleri kararan sinirli şehir insanı olmaktan kurtuluyorsunuz Suadiye plajının önünden geçerlerken Melike yol kenarına attığı kanlı mendili düşündü ve kahkaha ile güldü Ziya yine hayretini gizleyememişti Ne kadar şensiniz Hayata karşı kuvvetli olmak lazım Siz de gülünüz

Neden korkayım Artık yaşamaktan bile korkmuyorum Çünkü yaşamak ölümden daha korkunç Şu korku çok fena hem çok muzır bir şey İnsanların bütün korktukları başlarına geliyor Hastalık yalnızlık her şey her şey Hiçbir şeyden korkmayanı ne tehdit edebilir Sizi tanımıyorum Ben sizleri hepinizi çok iyi tanıyorum Ovayı aşağıları görmek için dağa yükseklere çıkmak lazım Dağ başına çıktığınız vakit gözleriniz kararıyor başınız dönüyor Dağ rüzgarları insanın soluklarını kesiyor ve bir deniz gibi tutuyor Buna alışıyorsunuz ve işte o zaman merdivenden inerken gözleri kararan sinirli şehir insanı olmaktan kurtuluyorsunuz Suadiye plajının önünden geçerlerken Melike yol kenarına attığı kanlı mendili düşündü ve kahkaha ile güldü Ziya yine hayretini gizleyememişti Ne kadar şensiniz Hayata karşı kuvvetli olmak lazım Siz de gülünüz