Daktilomda Postal İzi — Adil Harmancı

Gazeteciliğe ilk adımını attığında aklında ne kaçırılmak ne gözaltına alınmak ne hapse girmek nede bir arkadaşını yitirmek vardı Hele hele durduk yerde Terörist ilan edilmek hesapları arasında hiçmi hiç yoktu Onun için gazetecilik saygınlığı olan toplumu aydınlatan ona bilgi sunan bir faaliyetti bu nedenle takdir edilmeli yok edilmemeli ve korunmalıydı Ancak yıllar sonra anladı ki aslında Türkiye de gazetecilik devlet denen aygıtın kendi reklamını yaptırma gayreti içinde olduğu bir araçtı Etik davranmak ve objektif ol yazdığın haberlerle övüldüğünü sananlar senin sırtını sıvazlarken kötülüğüne çalıştığını düşünenler ise seni yok edmek için iş başında idi Adil yazdığı haberler nedeniyle gözaltına alındı hapislere girdi ölümle tehdit edildi kaçırılmak istendi işkencelerden geçirildi ve en önemlisi birlikte aynı büroda çalıştığı bir arkadaşını tanışmasının daha ikinci ayında faili meçhul cinayette kurban verdi Polis yazı yazdığı daktilonun uçlarını Apo adını yazması bahanesiyle büyük bir kinle kırdı üzerine çıkarak daktiloyu postallarıyla ezmeye çalıştı Postalların dibindeki tüm pislikler tuşlara yapıştı Büroları çatışmalarda kullanılan lav gibi iri silahlar ve bombalar taşıyan özel timlerce arandı Sosyalist ve Komünist kitaplar değil ama Kürtlere ait her tür kitap suç delili sayıldı Her 15 günde bir periyodik aranan bürolarındaki arşivlerindeki kitaplara yasak dendi Herhangi bir yazı yazılmamış beyaz kağıtlara dahi şüpheli diye el konuldu Dönemin Başbakanı Tansu Çiller ve İçişleri Bakanı Meclis kürsüsünden yaptıkları bir konuşmada Özgür Gündem gazetesinde çalışanlar için cebinde gazeteci kimliği bulunan teröristler tanımını yaparak bu talihsiz tarifle hedef tahtasına oturttu bir çok arkadaşı faili meçhul olaylarda yaşamını yitirdi tutuklandı sürgün yollarına düşmek zorunda bırakıldı Yıllarca inkar edilen köy boşaltma haberlerini yazdığında polis her gözaltına aldığında yanlış haber diye hesabını cop ya da tazyikli su kullanarak sordu Oysa daha sonraları devlet yetkilileri 4 bin köyün boşaltıldığını kabul etti Onlardan hep susmaları hiçbir şey olmamış gibi davranmaları ve bulundukları yeri terk etmeleri istendi Kamuoyunun aydınlanması için doğruların yazılması gerektiği inancını ilk günkü gibi koruyan Adil şimdi bir dönemin sabıkalısı derin devleti çeteleri iyi çocukları Kızıl Elmacıları kodu mu oturtan komutanları ders olsun diye sağa sola bomba attıran generalleri Şemdinli yi Uludere yi Uludere yi ve en çok ihtiyacımız olan barışı ve dostluğu yazıyor Adil Harmancı Zorlu ama bir o kadar da anlamlı geçen 13 yılda yaşadıklarımın önemli bölümünü bu kitapta topladım İster anlaşılalım ister anlaşılmayalım çok iyi biliyorum ki özgürlük ve eşitlik uğruna çıkılan yürüyüş de bizim habercilik çabalarımızda sürecek Gazetecilikte yaşadığım kimi anılarımı ve gözlemlerimi sabırla okuyacak olan her okura şimdiden teşekkür ediyorum diyor

Gazeteciliğe ilk adımını attığında aklında ne kaçırılmak ne gözaltına alınmak ne hapse girmek nede bir arkadaşını yitirmek vardı Hele hele durduk yerde Terörist ilan edilmek hesapları arasında hiçmi hiç yoktu Onun için gazetecilik saygınlığı olan toplumu aydınlatan ona bilgi sunan bir faaliyetti bu nedenle takdir edilmeli yok edilmemeli ve korunmalıydı Ancak yıllar sonra anladı ki aslında Türkiye de gazetecilik devlet denen aygıtın kendi reklamını yaptırma gayreti içinde olduğu bir araçtı Etik davranmak ve objektif ol yazdığın haberlerle övüldüğünü sananlar senin sırtını sıvazlarken kötülüğüne çalıştığını düşünenler ise seni yok edmek için iş başında idi Adil yazdığı haberler nedeniyle gözaltına alındı hapislere girdi ölümle tehdit edildi kaçırılmak istendi işkencelerden geçirildi ve en önemlisi birlikte aynı büroda çalıştığı bir arkadaşını tanışmasının daha ikinci ayında faili meçhul cinayette kurban verdi Polis yazı yazdığı daktilonun uçlarını Apo adını yazması bahanesiyle büyük bir kinle kırdı üzerine çıkarak daktiloyu postallarıyla ezmeye çalıştı Postalların dibindeki tüm pislikler tuşlara yapıştı Büroları çatışmalarda kullanılan lav gibi iri silahlar ve bombalar taşıyan özel timlerce arandı Sosyalist ve Komünist kitaplar değil ama Kürtlere ait her tür kitap suç delili sayıldı Her 15 günde bir periyodik aranan bürolarındaki arşivlerindeki kitaplara yasak dendi Herhangi bir yazı yazılmamış beyaz kağıtlara dahi şüpheli diye el konuldu Dönemin Başbakanı Tansu Çiller ve İçişleri Bakanı Meclis kürsüsünden yaptıkları bir konuşmada Özgür Gündem gazetesinde çalışanlar için cebinde gazeteci kimliği bulunan teröristler tanımını yaparak bu talihsiz tarifle hedef tahtasına oturttu bir çok arkadaşı faili meçhul olaylarda yaşamını yitirdi tutuklandı sürgün yollarına düşmek zorunda bırakıldı Yıllarca inkar edilen köy boşaltma haberlerini yazdığında polis her gözaltına aldığında yanlış haber diye he

Gazeteciliğe ilk adım attığında aklında ne kaçırılmak ne göz altına alınmak ne hapse girmek ne de bir arkadaşını yitirmek vardı Hele hele durduk yerde terörist ilan edilmek hesapları arasında hiç mi hiç yoktu Onun için gazetecilik saygınlığı olan toplumu aydınlatan ona bilgi sunan bir faaliyetti bu nedenle takdir edilmeli yok edilmemeli ve korunmalıydı Ancak yıllar sonra anladı ki aslında Türkiye de gazetecilik devlet denen aygıtın kendi reklamını yaptırma gayreti içinde olduğu bir araçtı Etik davranmak ve objektif olmak ise gazetecilik sofrasında henüğz pişmemişti Arka Kapak tan