Dem — Sadık Yalsızuçanlar

Yüz katlı bir yükseklikte yüzüncü makamdasın Çamdağı nda sessiz kimsesiz sadece O nunla mısın Mecazlara emanet edilmiş bir yer değil orası Söz de değil ses de Bir hal bir melaldesin hissediyorum Bu perdeler bir aralansa Geride ne var bir görünse Bir açılsa Bir cilvelense Bir görsem Bir anlasam Bir bilsem Bir tatsam efendim Bir tadabilsem O huzuru bir nebze tadabilsem İman nurdur diyorsun Nur nedir ki Tılsımdan söz ediyorsun Muammadan Hikmet nedir Bunun hikmeti nedir Şimdi kırk yedi yaşımda Odamdayım Bilgisayar başındayım Bir pencerem var efendim küçük dar bir pencere Sadece kayısı ağacının dalları yaprakları görünüyor Ama biliyorum onlar da gidecekler Senden öğrendim bunları Bu kelimeler sana ait Sana ait olan bir şey belirince benim kelimelerim sönükleşiyor 1970 lerin canlı Anadolu kasabalarında renkli ama bir yanıyla da yeknesak hayatına devam eden öğrenci için perdeler birer birer aralanmakta geride olan görünmekte cilvelenmektedir Hikmetle bir kez karşılaşan can artık kendi benliğini yok edecektir Dem Usta yazar Sadık Yalsızuçanlar ın kaleminden bir Bediüzzaman anlatısı Yaşadığı hayatın karmaşası içinde Said i Nursi nin izini sürerken her an hakikatin başka başka halleriyle yüzleşen bir yolcunun hikâyesi img src https s3 eu west 1 amazonaws com dia kitadagitim ckeditor_assets pictures 53 content_1_original_original jpg alt height 15 width 15 font size 1 color white font img