Denizli Odanın Kayıkları — Meltem Çiçek

DENİZLİ ODANIN KAYIKLARI okuyucuya kayıkların hüzün kokan sükûtunu hissetmenin tarifi zor anlatılarını sunuyor Denizin oyuncu dalgalarından lezzet almaya davet ediyor Rüyanın denizin sandalın kol kola girdiği hayatları selamlıyor Ölüm ve ayrılığın hikayelerini anlatıyor denizli odalardan

DENİZLİ ODANIN KAYIKLARI okuyucuya kayıkların hüzün kokan sükûtunu hissetmenin tarifi zor anlatılarını sunuyor Denizin oyuncu dalgalarından lezzet almaya davet ediyor Rüyanın denizin sandalın kol kola girdiği hayatları selamlıyor Ölüm ve ayrılığın hikayelerini anlatıyor denizli odalardan Sokak kapısı o akşam da kapıyı çalanın karşılanmaya ihtiyaç duymadan içeri girebilmesi için aralık bırakılmıştı Her şeyin aynı olduğu aynı hareketlerin tekrar edildiği sıradışı akşamlardan biriydi Tokmağa uzanan el yavaşça yaşlı ahşabı itip parmaklarının ucuna basarak içeri girdi Kapıyı geldiğini içeridekilere duyuracak bir tonda yavaşça kapatarak küçük odaya yöneldi Denizli oda her zamanki gibiydi Bazen her zamanki gibi olanın değerini bilmediğimizi fark etmeyiz Odanın denize açılan geniş pencerelerinden mavinin kadim sandallarının ışığı dolmuştu içeriye Konuğunu tanıdık kokusuyla karşılayan denizlerde başladı söz SELİM İN ROMANI ndan Meltem ÇİÇEK